Ανακοινώσεις

Ένας νέος με αυτισμό στον κόσμο των ενηλίκων (πραγματική ιστορία)

http://www.nytimes.com/2011/09/18/us/autistic-and-seeking-a-place-in-an-adult-world.html?_r=2&pagewanted=all

Autistic and Seeking a Place in an Adult World

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ – ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΤΡΑΤΟΣ

JUSTIN. Ένας νεαρός με αυτισμό που δίνει την δική του μάχη μαζί με την οικογένειά του και την εκπαιδεύτριά του για να βρει μία θέση στον κόσμο των ενηλίκων.

Μία αληθινή ιστορία δημοσιευμένη στους New York Times τον Σεπτέμβριο του 2011 που αξίζει να διαβαστεί από όολους.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΤΡΑΤΟΣ

Montclair, NJ – Για εβδομάδες, o Justin Canha, μαθητής Λυκείου με αυτισμό, με μεγάλη αγάπη για τα κινούμενα σχέδια και κουβαλώντας ένα δώρο της φύσης με την ικανότητά του να ζωγραφίζει, προετοιμαζόταν για μία τη συνέντευξη εργασίας σε ένα τοπικό στούντιο κινούμενων σχεδίων.

Όπως είχε προγραμματιστεί, έφθασε το πρωί με ένα χαρτοφυλάκιο με τα κόμικς του και τα σκίτσα του από κάρβουνο, μερικά από τα οποία πωλήθηκαν μέσω μιας γκαλερί στο Chelsea. Η Kate Stanton-Paule, η δασκάλα του που είχε κανονίσει τη συνάντηση, τον συνόδευσε. Αλλά τα πρώτα λόγια του κατά την είσοδό τους στο γραφείο ήταν, όπως και τα περισσότερα πράγματα που αφορούν τον Justin, εκτός σεναρίου:

«Γεια σε όλους» ανακοίνωσε τόσο δυνατά που ακούστηκε πίσω από την πόρτα του προέδρου της εταιρείας. «Αυτή πρόκειται να είναι νέα δουλειά μου, και εσείς θα γίνετε οι νέοι φίλοι μου».

Καθώς οι εργαζόμενοι του έριξαν νευρικές ματιές εκείνο το πρωί του Ιανουαρίου του 2010, η κ. Stanton-Paule, η συντονίστρια του νέου προγράμματος «μετάβασης στην ενηλικίωση» για σπουδαστές ειδικής εκπαίδευσης στο Montclair High School, αναρωτήθηκε πόσο μπορεί όλοι να ξαφνιάστηκαν με αυτά που άκουσαν.

Ο Justin, ο οποίος μίλησε στην ηλικία των 10, πέφτει περίπου στο μέσον του φάσματος των  κοινωνικών δυσκολιών που χαρακτηρίζουν τον αυτισμό, ο οποίος επηρεάζει περίπου ένα στα 100 παιδιά στις ΗΠΑ. Μιλά για τον εαυτό του στους ανθρώπους, έχει περιστασιακά ξεσπάσματα θυμού, αποφεύγει την βλεμματική επαφή και σπάνια παρεκκλίνει από το αγαπημένο θέμα του, τα κινούμενα σχέδια. Η απουσία έκφρασης του συναισθήματος και η ιδιόμορφη αίσθηση του χιούμορ τον έκαναν δημοφιλή σε εκπαιδευτικούς, θεραπευτές και συγγενείς. Ωστόσο, στα 20 του ποτέ δεν είχε έναν πραγματικό φίλο ή φίλη.

Οι άνθρωποι με αυτισμό, των οποίων οι ασυνήθιστες συμπεριφορές πιστεύεται ότι προέρχονται από διαφορές στην πρώιμη ανάπτυξη του εγκεφάλου, συνήθως εξαφανίζονται από την δημόσια θέα και την κοινωνική συναναστροφή μόλις τελειώσουν ή αφήσουν το σχολείο. Τα δεδομένα στις ΗΠΑ αναφέρουν ότι μόλις ένας στους 10 κατέχουν εργασιακές θέσεις ακόμα και μερικής απασχόλησης. Μερικοί ζουν σε ξενώνες ή υποστηριζόμενοι σε σπίτια. Ακόμη και εκείνοι που φοιτούν σε κολέγια συχνά καταλήγουν άνεργοι και απομονωμένοι, ζώντας με τους γονείς τους.
Αλλά ο Justin είναι μεταξύ της πρώτης γενιάς των νέων με αυτισμό οι οποίοι επωφελήθηκαν  κατά την παιδική ηλικία από πιο αποτελεσματικές θεραπείες και πιο αποτελεσματικές εκπαιδευτικές ευκαιρίες. Και το πρόγραμμα της κας Stanton-Paule εδώ βασίζεται στην ριζική παραδοχή ότι με εντατική εποπτεία στο χώρο εργασίας και την κοινότητα και την ταυτόχρονη ενίσχυση του περιβάλλοντος που θα κινηθούν αυτά τα άτομα, σπουδαστές  όπως ο Justin μπορούν να επιτύχουν ένα επίπεδο δια βίου ανεξαρτησίας που δεν μπόρεσαν να απολαύσουν άτομα με τις ίδιες δυσκολίες παλαιότερα.

«Υπάρχει μια επικρατούσα φιλοσοφία ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν ποτέ να λειτουργήσουν στην κοινότητα,» αναφέρει η κα Stanton-Paule για να συμπληρώσει:  «Απλά δεν πιστεύω ότι είναι αλήθεια.»

Με περίπου 200.000 εφήβους με αυτισμό που θα ενηλικιωθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο για τα επόμενα πέντε χρόνια, λίγα είναι γνωστά για την ικανότητά τους να συμμετέχουν πλήρως στη δημόσια ζωή, ή τι θα χρειαζόταν για να διευκολυνθούν σε αυτό. Σε όλη τη χώρα, οι γείτονες, οι εργοδότες, οι συνάδελφοι και οι ξένοι προσέχουν την αλληλεπίδραση με νέους ενήλικες των οποίων η νευρολογική κατάσταση θυμίζει παιδιά.

Μερικοί υποστηρικτές της «νευροδιαφορετικότητας» ονοματίζουν τα επόμενα δεδομένα πολιτικών δικαιωμάτων: η κοινωνία, λένε, μπορεί να επωφεληθεί από την αποδοχή των  ανθρώπων των οποίων οι εγκέφαλοι λειτουργούν διαφορετικά. Το άνοιγμα του χώρου εργασίας σε άτομα με αυτισμό μπορεί να αξιοποιήσει τα -μερικές φορές ασυνήθιστα- ταλέντα τους, όπως αναφέρουν οι υποστηρικτές ενώ παράλληλα θα μειώνει το κόστος για τις οικογένειες και τους φορολογούμενους για τη βοήθεια αυτών των ατόμων που υπολογίζεται σε περισσότερα από 1 εκατ. $ στις ΗΠΑ για όλη την ενήλικη τους ζωή.
Αλλά τέτοιες προσπάθειες έχουν και αυτές τα δικά τους έξοδα. Σε αυτό το προάστιο της Νέας Υόρκης, η σχολική περιφέρεια θεώρησε ανέφικτη την προσπάθεια του προγράμματος της κας Stanton-Paule -σχεδόν αμέσως μόλις άρχισε- να εξοικονομήσει χρήματα για επιπλέον βοηθούς διδασκαλίας που θα συνόδευαν τους μαθητές στην πρακτική άσκηση, την τράπεζα, το γυμναστήριο, το μανάβικο. Οι επιχειρήσεις έδωσαν βάρος στους κινδύνους πρόσληψης μαθητών με αυτισμό που πιθανά δεν θα μπορούσαν να συλλάβουν αυτόματα βασικούς κανόνες συμπεριφοράς στον χώρο εργασίας.

Με όλα αυτά, πολλοί μαθητές γυμνασίου με αυτισμό αντιμετωπίζουν τον κόσμο των ενηλίκων με τις δικές τους υψηλές προσδοκίες. Ο Justin, είχε από την ηλικία των 17 ετών δηλώσει την πρόθεσή του να γίνει ένας «Φημισμένος δημιουργός-εικονογράφος». Επίσης, ονειρευόταν να ζήσει σε δικό του διαμέρισμα, ένας στόχος στον οποίο αφιερώθηκε ιδιαίτερα όταν η μητέρα του του ζήτησε μία φορά να βγάλει τον σκύλο βόλτα.

«Προτιμώ να την περάσω στο διαμέρισμα», είπε απρόθυμα γυρίζοντας στον φορητό  υπολογιστή του που πέρναγε πολλές ώρες με τα μικροσκοπικά / ακριβή αντίγραφα από κάθε γνωστό χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων.

«Προτιμώ να την περάσω στο διαμέρισμα» έλεγε επίσης ο πατέρας του Briant, ένα στέλεχος φαρμακευτικής εταιρείας όταν περνούσε δύσκολες στιγμές ή ημέρες.

Για ένα ολόκληρο έτος μία δημοσιογράφος των New York Times παρατηρούσε το πρόγραμμα μετάβασης στο Montclair High, ένα είδος «στρατοπέδου εκκίνησης» στην ολοκλήρωση της κοινοτικής ένταξης που θα μπορούσε και για τον Justin να είναι μια τελευταία ευκαιρία. Λίγες τέτοιες υπηρεσίες είναι διαθέσιμες μετά το λύκειο. Και ο Justin είχε το δικαίωμα στα δημόσια εκπαιδευτικά προγράμματα, από τον ομοσπονδιακό νόμο, μόνο μέχρι την ηλικία 21 ετών.

Η κ. Stanton-Paule είχε ορκιστεί να του εξασφαλίσει αμειβόμενη εργασία πριν φύγει από το σχολείο – ο καλύτερος δείκτης όπως λένε όλοι οι ειδικοί που θα δείξει εάν ένας σπουδαστής με ειδικές ανάγκες θα διατηρήσει κάποια αυτονομία αργότερα στη ζωή. Επίσης, ήλπιζε να τον βοηθήσει να σφυρηλατήσει τις σχέσεις, στην εργασία και πέρα ​​από αυτή, που αποτελεί τη βάση μιας γεμάτης ζωής.

Σε κάθε εγχείρημα προέκυπταν ανάγκες για την εκμάθηση αυτονόητων δεδομένων: όταν θα έπρεπε να πληρώσει στην πιτσαρία (όχι πριν αλλά αφού παραγγέλλει), πόσο κοντά να σταθεί στο πρόσωπο που χρησιμοποιεί το εξάρτημα βάρους που ήθελε και ο ίδιος στο γυμναστήριο (όχι και τόσο κοντά), τι να πει όταν θα έβλεπε έναν συνάδελφο να πίνει Coca-Cola (σίγουρα όχι την δήλωση «η Coca-Cola κάνει κακό στα οστά σου»). Συχνά, η κ. Stanton-Paule και το προσωπικό της, φάνηκε να περνούν ισόποσο χρόνο διδασκαλίας των κατοίκων της Montclair όσο και στον Justin.
«Μην μου το λέτε εμένα, πείτε το σε εκείνον» εκπαίδευαν τους ταμίες. «Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να κάνουμε αυτό το έργο»,  έκαναν έκκληση στους πιθανούς εργοδότες. «Ο Justin έχει αυτισμό», εξηγούσε η κα Stanton-Paule στους βιβλιοθηκονόμους, στον καταστηματάρχη του καταστήματος ζώων, στους φοιτητές στο τοπικό πανεπιστήμιο. «Ο τρόπος που επικοινωνεί μπορεί να είναι διαφορετική από ό, τι έχετε συνηθίσει».

Από την πλευρά του, ο Justin συχνά σήκωνε τη σημαία της αυτονομίας. «Πότε θα απαλλαγώ από αυτό;» ρωτούσε όταν τον ενοχλούσε πολύ στα αυτιά του το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να προσπαθεί, μερικές φορές σιγοτραγουδούσε το σάουντρακ της αγαπημένης του ταινίας «Πινόκιο», ως μέσο για να ηρεμήσει τον εαυτό του.

«Όταν ονειρεύεσαι επάνω σε ένα αστέρι», τραγουδούσε, «δεν κάνει καμία διαφορά ποιος είσαι».

«Ο Πινόκιο», ενημέρωνε όποιον τον ρωτούσε, «είναι μια ξύλινη μαριονέτα που την έφερε στη ζωή μια μπλε νεράιδα και περνάει μέσα από αναστάτωση και χάος, ώστε να μπορέσουν να τον εγκρίνουν ότι είναι ένα πραγματικό αγόρι».

Αν αναγνώριζε τον εαυτό του στον Πινόκιο για τον αγώνα αποδοχής, ο Justin δεν θα το τραγουδούσε τόσο συχνά.
Οικογένεια που δεν θα δεχτεί «Όχι»

Η ενήλικη ζωή του Justin είχε αρχίσει να «υφαίνεται» και διαγράφεται για τους γονείς του τον Briant και τη Maria Teresa Canha, από τότε που τους δόθηκε η διάγνωση του το 1993 στην ηλικία των 3 ετών. Όπως και πολλοί γονείς των αυτιστικών παιδιών πριν από αυτούς, αναρωτήθηκαν τι θα συμβεί στο παιδί τους που είχε συχνές κρίσεις θυμού, κοίταζε κατ ‘ευθείαν μέσα από αυτούς και δεν ανταποκρινόταν στο όνομά του.

Αλλά μερικά πράγματα άλλαζαν προς το καλύτερο. Η έκρηξη της έρευνας που ακολούθησε την επίσημη αναγνώριση του αυτισμού ως ψυχιατρική διάγνωση το 1980 υπογράμμισε τη βιολογική βάση του, την άρση ορισμένων από τα στίγματα που υπήρχαν τη δεκαετία του 1970, όπου η κακή μητρότητα ήταν συχνά η κατηγόρια για την πολυπλοκότητα της κατάστασης, τις κοινωνικές βλάβες, τις δυσκολίες οριοθέτησης και τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές.

Και οι γονείς του Justin δεν ήταν μόνοι. Καθώς οι συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν τον αυτισμό άρχισαν να γίνονται ευρύτερα αναγνωρίσιμες, πολλά παιδιά που είχαν προηγουμένως χαρακτηρισθεί ως διανοητικά καθυστερημένα ή απλά είχαν απορριφθεί ως παράξενα, τους δόθηκε επιτέλους η διάγνωση του αυτισμού. Και η αλήθεια είναι πως ο πραγματικός αριθμός των ατόμων με αυτισμό αυξάνεται συνεχώς.

Ακόμη και τώρα, τα βασικά αίτια του αυτισμού παραμένουν άγνωστα. Πολλοί όμως γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες συμβάλλουν σε διαφορετικές μορφές και βαθμούς σοβαρότητας. Ο Justin, για παράδειγμα, είναι ασυνήθιστα ευαίσθητος στο θόρυβο. Άλλα άτομα αισθάνονται άβολα με το φως ή τα αγγίγματα. Μερικά είναι φυσικά επιθετικά, ενώ άλλα αποσύρονται. Περίπου τα μισά άτομα έχουν χαμηλές επιδόσεις σε δοκιμασίες μέτρησης της νοημοσύνης, κάποιοι είναι ευφυείς και πολλοί, όπως ο Justin με το σχέδιο του, λάμπουν σε μια συγκεκριμένη περιοχή και αποτυγχάνουν πλήρως όμως σε άλλες.
Όμως, παίρνοντας θάρρος από την αυξανόμενη κατανόηση του τι σημαίνει να έχει ένα άτομο αυτισμό, οι γονείς στη δεκαετία του 1990 ζητούσαν όλο και πιο πλήρη πρόσβαση στην εκπαίδευση για τα παιδιά τους και έψαχναν τρόπους για να τα βοηθήσουν.

Πολλές παρεμβάσεις δοκίμασε η οικογένεια του Justin – χωρίς γλουτένη δίαιτες, νευροανάδραση,  υψηλές δόσεις βιταμίνης Β6 σε σκόνη – . Δεν είδαν όμως όπως ανέφεραν καμία εμφανή διαφορά. Ένα ταξίδι στο Ισραήλ «να κολυμπήσουμε με τα γλυκά <μπουκαλομύτικα> δελφίνια», όπως περιέγραψε αργότερα  ο Justin, ήταν ένα δώρο για το αγόρι του οποίου η αγάπη για τα ζώα έρχεται σε αντίθεση με την αδιαφορία που έδειχνε για τους ανθρώπους, αλλά δεν έδωσαν σημαντικές αλλαγές.
Μήνες εντατικών γλωσσικών και γνωσιακών θεραπειών στην ηλικία των 4, ωστόσο, φάνηκαν να βοηθούν τον Justin, ο οποίος έμαθε μερικές λέξεις στη νοηματική γλώσσα. Για να επικοινωνήσει μαζί του, ο αδελφός του Justin, ο Julian, 18 μήνες μεγαλύτερος, τις έμαθε και αυτός πολύ καλά.

Αν και ο Briant (ο πατέρας του Justin) περιστασιακά έριχνε ματιές στις ακούραστες προσπάθειες δοκιμής και λάθους της γυναίκας του, ποτέ δεν την βοήθησε πραγματικά υποστηρίζοντας την. Δεν  μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του να έχει το τρίτο παιδί που ήθελε εκείνη, αφού δεν επιθυμούσε να διακινδυνεύσει άλλο ένα παιδί με αυτισμό. Αλλά η απόφαση αυτή να μην αποκτήσουν τρίτο παιδί έκανε τα πράγματα πιο πιεστικά: Ο Julian, γνώριζαν, ίσως μια μέρα να είναι μοναδικός άνθρωπος που θα ασχολείται με τον αδελφό του.

Η οικογένεια ζούσε στην Ευρώπη, όπου ο Briant είχε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα σε διεθνείς επιχειρήσεις και η Maria Teresa, κόρη διπλωμάτη της Βραζιλίας, είχε ενσωματώσει έναν απόδημο τρόπο ζωής. Εκεί ο Justin βρήκε κάποια άνεση με το να σχεδιάζει χαρακτήρες από τα βίντεο του Disney που έβλεπε αδιάκοπα. Στα 5 του γεμίζει το σπίτι των Canha με εκατοντάδες ομοιώματα Dumbo, Simba και Baloo την αρκούδα.
Αλλά όταν ο Justin πήγε στην πρώτη δημοτικού, κοντά στο Μόναχο, τα ξεσπάσματα του έγιναν τόσο συχνά που συνέχεια τον έβγαζαν έξω από την τάξη. Για μήνες, έτρωγε μόνο ψημένο σάντουιτς με τυρί. Μια γενιά πριν, οι γονείς του μπορεί να είχαν τοποθετήσει τον Justin σε ίδρυμα. Αντ ‘αυτού, οι Canhas επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1997 για να αναζητήσουν καλύτερες υπηρεσίες.

Η συνειδητοποίηση ότι ο Justin ήταν από τους πιο διαταρακτικούς στην τάξη για παιδιά με αυτισμό στο νέο του σχολείο στη Φλόριντα ήταν ένα πλήγμα για τη μητέρα του, που ήδη μαχόταν με την κατάθλιψη. Αλλά με τη βοήθεια μιας νέας μορφής γνωσιακής θεραπείας συμπεριφοράς που αποδείχτηκε μία από τις λίγες αποτελεσματικές παρεμβάσεις για κάποια παιδιά σε αυτή την κατάσταση, τα ξεσπάσματα του Justin υποχώρησαν.

Με θετικές ενισχύσεις για τις μικρές εργασίες, ο Justin πείστηκε από τους θεραπευτές του για να απαντήσει σε ερωτήσεις όπως «τι έκανες σήμερα;».  Μπόρεσε να γίνει μια πρώτη εξήγηση για τη σύγχυση που επικρατούσε πίσω από ξεσπάσματα του.

Την ημέρα που ένας δάσκαλος στο σχολείο πήρε τους υπενθυμιστές του και τους δείκτες του μακριά, ο Justin πήγε μόνος του να φωνάξει σε ένα άδειο δωμάτιο.

Αφού επέστρεψε ο πατέρας του από ένα αλιευτικό ταξίδι, ο Justin είδε ένα «κακό όνειρο»: το σώμα του σε ένα πιάτο, ένα ψάρι από πάνω του με μαχαίρι και πιρούνι, έτοιμο να το τρυπήσει. Μέχρι τη στιγμή που οι Canhas μετακόμισαν για να είναι κοντά στους συγγενείς τους στο Providence , ο Justin, 9ετών πια, είχε πάρει το πρώτο βραβείο σε ένα διαγωνισμό καρτούν για μαθητές νηπιαγωγείου έως την 12η τάξη. Η διατροφή του, εξακολουθεί να μην τρώει όλα τα λαχανικά, είχε επεκταθεί. Μίλησε με μερικές σύντομες φράσεις.

Και από την ώρα που προσφέρθηκε τον Briant μια θέση εργασίας στο βόρειο Νιου Τζέρσεϊ ένα χρόνο αργότερα, η Maria Teresa είχε μάθει από «ένταξη», μια πρακτική που επέτρεψε σε μαθητές με διαταραχή να συμμετέχουν πλήρως στις κανονικές τάξεις. Είχε σκοπό να προαχθούν καλύτερα ακαδημαϊκά αποτελέσματα τέτοιων μαθητών και να αναπτυχθεί η κατανόηση και η συμπόνια από τους συμμαθητές τους, κάτι που έδωσε την ευκαιρία στον Justin, πιστεύει η μητέρα του, να μάθει τη γλώσσα της κοινωνικότητας που ήταν ακόμα τόσο ξένη σε αυτόν.

Πήρε ένα χρόνο για να βρουν ένα δημόσιο σχολείο που θα δεχόταν τον Justin υπό αυτές τις συνθήκες. Την δεκαετία του 1990, τα ομοσπονδιακά δικαστήρια είχαν αποφανθεί ότι οι περιοχές πρέπει να προσπαθήσουν να ενσωματώσουν τους μαθητές με διαταραχές αλλά τους έδωσε κρίση να αποφανθούν ποιους μαθητές θα επέλεγαν. Τρεις διευθυντές είπαν στη μητέρα του, χωρίς καν να συναντήσουν τον Justin ότι θα έπρεπε να πάει σε ειδικό ιδιωτικό σχολείο.

Αλλά στο Montclair, η επιθυμία της να έχει ο γιος της εκπαίδευση στην κοινότητα όπου ήλπιζε ότι μία ημέρα θα δούλευε και θα ζήσει, ήδη ακουγόταν και από άλλους γονείς μόλις ένα χρόνο νωρίτερα. Έχοντας ήδη καταρτισμένους δασκάλους και προσαρμοσμένο υλικό για έξι ήδη παιδιά σχολικής ηλικίας με άλλες ειδικές ανάγκες, δεν υπήρχε κανένας λόγος να τον απορρίψει ο Διευθυντής και έτσι συμφώνησε να φιλοξενήσει τον Justin.

Ένας Διάσημος του είδους του στο Σχολείο

Η μετακόμιση προς το Montclair το 2002 είχε επίδραση στον Justin, ο οποίος επέμενε στη ρουτίνα. Με υψηλούς μονότονους ήχους και συμπεριφορά προς τον εαυτό του αντιδρούσε σε κάθε τόπο που οι Canhas είχαν ζήσει. «Πέντε μετακινήσεις», είπε. «Μισώ». Με ένα νέο θεραπευτή συμπεριφοριστικής μεθόδου εκπαιδεύτηκε να κάνει βλεμματική επαφή και σε στρατηγικές για την σταθερή ροή της «αυτο-ομιλίας» του έτσι ώστε να ανακουφίζει το άγχος του.

Μόνος στο δωμάτιό του, το γέμισε με βιβλία με ένα τεράστιο καστ των μικροσκοπικών χαρακτήρων, ζωγραφίζοντας γρήγορα με ένα μηχανικό μολύβι. Έμαθε την ημερομηνία κυκλοφορίας κάθε ταινίας της Disney, τους δημιουργούς της, τα ονόματα αυτών που μιλούσαν και αν ήταν «μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών» ή «θάφτηκε στο box office», και διακήρυσσε αυτές τις γνώσεις του με ευχαρίστηση. Έχει απομνημονεύσει ολόκληρα επεισόδια του «The Simpsons» και «Family Guy».

Και με ένα νέο λογισμικό ηλεκτρονικών υπολογιστών, ανέπτυξε τα δικά του κινούμενα σχέδια και ένα κόμικ που το ονόμασε «Jickey και Fanky» με μια αλεπού και ένα λύκο που μερικές φορές έπαιρνε μια αναμφισβήτητα προσωπική αναπαράσταση. Στο «ο Jickey πηγαίνει στη συμπεριφορική θεραπεία» για παράδειγμα, ο Δρ Fanky P. Wolf (λύκος) βγάζει τα μάτια από τον ασθενή του, τον Jickey, το οποίο αναπαριστά την πίεση που του ασκείτο για να έχει βλεμματική επαφή.

Όταν η Maria Teresa τον ρώτησε για τα συναισθήματά του, ο Justin την απέρριψε αμέσως.

«Να μην είσαι περίεργη», της είπε. «Μην σε ενδιαφέρει.»

Αλλά στο νέο σχολείο μέσης εκπαίδευσης, τα αυτιστικά χαρακτηριστικά και η ικανότητα του Justin τον κατέταξαν στην «θέση προσωπικοτήτων». Οι συμμαθητές του προσπαθούσαν να καταπνίξουν το γέλιο τους όταν φώναζε «απολύεσαι!» σε ένα μη δημοφιλή δάσκαλο, και ο καινοτόμος χαρακτήρας του βιβλίου που είχε φτιάξει χρησιμοποιήθηκε τελικά ως κοινωνική γέφυρα.

«Ζωγράφισα τον Baloo από <Το Βιβλίο της Ζούγκλας> »,  έλεγε στους συμμαθητές ανοίγοντας μια σελίδα. «Σου αρέσουν οι » The Simpsons «; Ποιος είναι ο αγαπημένος σου χαρακτήρας;». Αν και δεν είχε ακριβώς φίλους, είχε θαυμαστές.

Με απλοποιημένα αντίγραφα των σχολικών βιβλίων και ένα βοηθό για να μένει συγκεντρωμένος, ο Justin συμμετείχε στην ίδια μαθήματα όπως οι συνομήλικοί του, χρησιμοποιώντας συχνά την τέχνη για να ολοκληρώσει εργασίες. Και όταν η γκαλερί «Ricco Maresca» πούλησε πάνω από μια δωδεκάδα των σχεδίων του για $ 4.000 το καθένα στην Έκθεση Τέχνης του Περιθωρίου στο Μανχάταν, λίγο μετά που ο Justin άρχισε το γυμνάσιο, οι Canhas επέτρεψαν στους εαυτούς τους να σκεφτούν ότι μπορεί μια μέρα να στηρίξει και να βοηθήσει τον εαυτό του μέσα από την τέχνη του .

Η οικογένεια πλήρωσε έναν καθηγητή τέχνης και κανόνισε μια περιοδεία στα Pixar Animation Studios στην Καλιφόρνια, όπου ο Justin ενημέρωσε τον ξεναγό: «είμαι στον παράδεισο εδώ».

Ο Julian, μέσω τηλεφώνου από το Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, όπου ήταν στο κολλέγιο, εξέφρασε την ανησυχία. «Επενδύουμε πολλά στην καριέρα της τέχνης του Justin», είπε στη μητέρα του. «Τι θα συμβεί αν αυτό τελικά δεν λειτουργήσει έξω;»

Όμως, στις τακτικές συναντήσεις με την οικογένεια του Justin, στο πλαίσιο των νέων απαιτήσεων του αστικού δικαίου των δικαιωμάτων του που ονομάζεται «Τα άτομα με αναπηρία στην ενεργή εκπαίδευση», οι αρμόδιοι του σχολείου τον ενθάρρυναν να συνεχίσει για την ανεξαρτησία. Ο όρος έγινε η σημαία των Canhas. Για τον Justin, όπως για κάθε έφηβο, φάνηκε το κλειδί για την απελευθέρωση από την εξάρτηση των γονιών του – και από τις πολλές δραστηριότητες που αποσκοπούσαν να τον βοηθήσουν να πετύχει αυτό το στόχο.

«Μαμά, πότε είναι η τελευταία ημέρα με τον Δρ Selbst;» Ρώτησε ο Justin σχετικά με τις εβδομαδιαίες επισκέψεις στον συμπεριφοριστικό θεραπευτή.

«Λοιπόν, Justin, ποιος είναι ο στόχος αυτών των επισκέψεων;» ρώτησε η μητέρα του. «Γιατί πάμε με τον Δρ Selbst;»

«Ανεξαρτησία», αναστέναξε ο Justin, βάζοντας κλασική μουσική στο iPod του για να προετοιμαστεί για τη συνάντηση.

Στο πολύβουο Montclair High, όπου ο Justin φορούσε γιγαντιαία προστατευτικά αυτιών για να αποκλείουν από το θόρυβο το διάδρομο, αντιμετώπισε μια λιγότερο ήπια πλευρά της συμμετοχικής εκπαίδευσης. Ένας δάσκαλος στο γυμναστήριο τον πέταξε έξω όταν τα μουρμουρητά της αυτο-ομιλίας του, έσπασαν μια εντολή για «πλήρη ησυχία». Οι οπαδοί του στο σχολείο άρχισαν να σιωπούν όταν τους πλησίαζε με το νέο του βιβλίο. «Είναι απασχολημένοι» απάντησε ο Justin όταν η μητέρα του τον ρώτησε αν έτρωγε ποτέ γεύμα με τους συμμαθητές του ή αν ήθελε να καλέσει κανέναν στο σπίτι.

Μερικοί μαθητές εσκεμμένα προκαλούσαν συναισθηματικά ξεσπάσματα στον Justin. «Σκότωσαν τον Elmo», του ψιθύριζαν γνωρίζοντας για της γοητεία του με τα βίντεο στο Διαδίκτυο που απεικονίζει τον θάνατο του δημοφιλούς στο «Sesame Street» χαρακτήρα. «Γιατί;» αναφωνούσε ο Justin μερικές φορές τόσο δυνατά ώστε να τον στέλνουν στο γραφείο του διευθυντή. «Γιατί να σκοτώσουν τον Elmo; Γιατί;»»

Είχε ακόμα πρόβλημα με την κατανόηση της άποψης κάποιου άλλου. Η ομιλία του ήταν συχνά άσχετη, σχεδόν τυπική, και ποτέ δεν ρώτησε μια αμοιβαία ερώτηση σε συνομιλία εκτός αν του ζητείτο. Ανατρίχιαζε στην κριτική, ιδιαίτερα των έργων τέχνης του («Όχι απόψεις, παρακαλώ» ήταν ο «Justinισμός» που οι δάσκαλοι του γνώριζαν καλά).
Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου, ο Justin είχε, με τον δικό του τρόπο, αφομοιωθεί. Είχε αντικαταστήσει τις μεγάλες καλύπτρες των αυτιών με πιο διακριτικές ωτοασπίδες. Είχε καταφερθεί κατά του ρατσισμού σε ένα μάθημα κοινωνικής δικαιοσύνης («Δεν είναι δίκαιο!») και καλλιεργούσε τις δεξιότητες του θέτοντας προκλητικά ερωτήματα που θα αύξαναν την προσοχή από τους συμμαθητές του. «Γιατί δεν είναι εντάξει» συχνά αναρωτιόταν φωναχτά στον σύμβουλο του συλλόγου κινουμένων σχεδίων στο σχολείο, «να πει κανείς ότι ο κ. Tucker είναι ένα κορόιδο;»

Και μερικές φορές, οι κανόνες λύγιζαν στον τρόπο του. Η βοηθός του Justin τον άφησε να σηκώσει το χέρι του μία ημέρα σε μάθημα που είχε επικεντρωθεί για αρκετούς μήνες στην Αφρική. Οι μαθητές είχαν μόλις τελειώσει την ανάγνωση ενός βιβλίου για το απαρτχάιντ.
«Κ.  Moore»,  παραπονέθηκε ο Justin,« Κουράστηκα να μαθαίνω για θλιβερούς μαύρους ανθρώπους »

Ο δάσκαλος, ο οποίος είναι μαύρος, γύρισε. «Ξέρεις κάτι, Justin;», είπε. «Κι εγώ το ίδιο».

Ο Justin θα βαδίσει μαζί με τους συμμαθητές του στην αποφοίτηση τον Ιούνιο του 2009. Αλλά στα 19, θα πρέπει να μείνει για δύο χρόνια να ασχολείται με την προετοιμασία για την ενήλικη ζωή. Εκείνη την άνοιξη, η κ. Stanton-Paule του ζήτησε να σχεδιάσει μια αφίσα που θα παρουσίαζε σε ένα συνέδριο υπευθύνων για τους μαθητές με ειδικές ανάγκες.

«Αν μπορούσαμε να επιτύχουμε τίποτα, τι θα ήταν;» τον προκάλεσε.

Συλλογίστηκε την πρόκληση που του έδωσε: σε μια φούσκα στην κορυφή, θα έγραφε το όραμά του για το μέλλον. Με βήματα που οδηγούν στο στόχο του, θα έγραφε την πορεία της δράσης του.

Την ημέρα της αποφοίτησης, ντύθηκε με το καπέλο και την τήβεννο. Καθώς πέρασε τον υπερφορτωμένο αισθητηριακά διάδρομο, μιλώντας δυνατά στον εαυτό του, οι συμμαθητές του τον ηρέμησαν. Όταν παρέλασαν στη σκηνή μαζί, εξασφάλισαν να ακολουθεί τη γραμμή.

Η αποστολή ενός δασκάλου

Πριν ο Justin να ενταχθεί στο πρόγραμμά της, η κ. Stanton-Paule οδήγησε τους βοηθούς διδασκαλίας της σε ένα χαμηλοτάβανο κτίριο κοντά στο γυμνάσιο που το ονόμαζαν  «προστατευμένο εργαστήριο». Εκεί, σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρο, τα άτομα με αυτισμό και άλλες αναπτυξιακές αναπηρίες ταξινομούσαν χρωματιστές χτένες και τις τοποθετούσαν  σε πλαστικές σακούλες. Αμείβονταν με το κομμάτι ανάλογα με το πόσο γρήγορα θα εκτελούσαν την εργασία.

Μερικά μέλη οικογενειών βλέπουν αυτά τα επιδοτούμενα από την κυβέρνηση προγράμματα και εγκαταστάσεις ως ασφαλείς και παραγωγικά εναλλακτικές λύσεις για να μην παραμένουν οι ενήλικες με ειδικές ανάγκες σε αδράνεια στο σπίτι. Άλλοι όμως επικρίνουν αυτούς τους χώρους ως μια μορφή διαχωρισμού, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να φτάσουν τις πραγματικές δυνατότητές τους.

Για την κα Stanton-Paule, το εργαστήριο, αποτέλεσε μία ζοφερή πραγματικότητα που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν οι μαθητές της σε περίπτωση που δεν καταφέρνουν να βρουν πραγματικές θέσεις εργασίας, πριν εγκαταλείψουν το σχολείο. Και για τον Justin, το εγχείρημα ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Τα μεταλυκειακά προγράμματα που είχαν κάποια επιτυχία στην τοποθέτηση των ενηλίκων με ειδικές ανάγκες, όπως το σύνδρομο Down σε ικανοποιητικές θέσεις εργασίας συχνά δεν ταιριάζουν για τα άτομα με αυτισμό, των οποίων οι περισσότερες προκλήσεις βρίσκονται στην κοινωνικότητα και την επικοινωνία από ότι στη βασική γνωστική λειτουργία.

«Το σχολείο τελειώνει όταν τελειώνει» είπε η κα Stanton-Paule στους βοηθούς της. «Και τότε είναι σαν τη ζωή».
Όπως όλες οι περιοχές των δημόσιων σχολείων της χώρας, το Montclair ήταν υποχρεωμένο από τον ομοσπονδιακό νόμο για την παροχή κάποιου είδους μεταβατικού προγράμματος για την προετοιμασία των σπουδαστών με ειδικές εκπαίδευση να ζουν ανεξάρτητα. Όπως και σε πολλά σχολεία, έτσι και στο Montclair υπήρχε μια αίθουσα διδασκαλίας εξοπλισμένη με οικιακές συσκευές, ώστε να μπορούν να εξασκήσουν τις δεξιότητες όπως το μαγείρεμα και το σιδέρωμα ρούχων. Μερικοί επίσης εργάζονταν στην πόλη λίγες ώρες την εβδομάδα.

Αλλά το φθινόπωρο του 2008, η κα Stanton-Paule είχε μετακινήσει εννέα τέτοιους σπουδαστές εξ ολοκλήρου έξω από το σχολικό κτίριο, στην πόλη. Ατομικά εποπτευόμενοι, ψώνιζαν τρόφιμα, πήγαιναν στο γυμναστήριο και δούλευαν σε τοπικές επιχειρήσεις που προβλέπονται για πρακτική άσκηση και προσφέρουν δωρεάν εργασία.

Η προσέγγιση, που συχνά ονομάζεται «κοινοτική διδασκαλία», ευρέως θεωρείται από τους εκπαιδευτικούς ως ο καλύτερος τρόπος για την προετοιμασία των σπουδαστών με ειδικές ανάγκες στην πλοήγηση της καθημερινής ζωής. Αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία πληρώνει επιπλέον για την εκπαίδευσή τους, δεν παρακολουθεί τα προγράμματα που οι σπουδαστές απασχολούνται στα χρόνια μετά το σχολείο για να καθοριστεί η σχετική επιτυχία των διαφόρων προγραμμάτων μετάβασης. Και οι ειδικοί λένε ότι λίγα σχολεία εφαρμόζουν προγράμματα που βασίζονται πλήρως στην κοινότητα, που απαιτούν μεγάλο κοινό διδασκαλίας για το οποίο υπάρχει μικρή εκπαίδευση.
«Ζητάμε από τους καθηγητές να πάρουν τα παιδιά έξω από την τάξη», δήλωσε ο Dan Baker, καθηγητής παιδιατρικής στο Robert Wood Johnson Medical School, που μισθώθηκε από Τμήμα Εκπαίδευσης του Νιου Τζέρσεϋ για να προωθήσει το μοντέλο των δικών του σχολείων. «Αυτό δεν είναι απαραίτητα το πιο άνετο που μπορούν να κάνουν».

Ήρεμη, με ίσια ξανθά μαλλιά και ένα απτόητο πράσινο βλέμμα, η κα Stanton-Paule, 49 ετών, είχαν υπερασπιστεί εδώ και καιρό την προσέγγιση: μια δεκαετία νωρίτερα είχε βρει θέσεις εργασίας για διάφορους σπουδαστές με ειδικές ανάγκες οι οποίοι εξακολουθούν να εργάζονται στην πόλη, σε κομμωτήρια, στη βιβλιοθήκη και αλλού. Η ίδια ομάδα των ακτιβιστών γονέων που είχαν εμπνεύσει τους Canhas να μετακομίσουν στο Montclair είχαν ζητήσει η κ. Stanton-Paule να προσληφθεί ξανά, όταν τα παιδιά τους έφτασαν στο γυμνάσιο, και μία άλλη δασκάλα, η Leslie Wallace, γρήγορα προσφέρθηκε εθελοντικά να την βοηθήσει.
Όμως, άλλοι τους είδαν ως υπερβολικά ιδεαλιστές. Ο αντιπρόεδρος κοσμήτορας στο Montclair State University, για παράδειγμα, ανέφερε σε μια συνάντηση ότι δεν θα ήταν προς το συμφέρον των σπουδαστών της κας Stanton-Paule να ενταχθούν σε τάξεις κολλεγίων ακόμη και εάν το ίδρυμα είχε τους πόρους για να τις χειριστεί. «Αυτό είναι ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον» ανέφερε.
Και ένα χρόνο αφού ξεκίνησε το κοινοτικό πρόγραμμα εκπαίδευσης, η κ. Stanton-Paule είχε ήδη έρθει σε σύγκρουση με τους διαχειριστές σχετικά με το αν θα εκχωρήσουν αρκετούς βοηθούς διδασκαλίας, με κόστος περίπου 20.000 δολάρια ανά σπουδαστή για να συνεχίσουν.

Ανεξάρτητα από το κόστος, μερικοί υπεύθυνοι  σχολείων δεν πείστηκαν ότι το πρόγραμμα ήταν σωστό για τους σπουδαστές και έκριναν ότι χρειάζονται πιο πολύ το γυμνάσιο. «Μία μαθήτρια χάθηκε στο σχολικό κτίριο τις προάλλες» επεσήμανε ένας συνάδελφος. «Πιστεύετε πραγματικά ότι πρόκειται να είναι ασφαλής στην κοινότητα η Κέιτ;». Όσο για τον Justin, ένας άλλος συνάδελφό της προειδοποίησε: «Ο κόσμος μπορεί να είναι ένα πολύ σκληρό μέρος γι αυτόν».

«Οι άνθρωποι εκεί έξω θα βοηθήσουν τον Justin», επέμεινε η κ. Stanton-Paule, η οποία έχει ένα μεταπτυχιακό στην ειδική αγωγή και την ψυχολογία της αποκατάστασης. «Θα τους δείξουμε τον τρόπο.»

Οι Canhas πόνταραν σε αυτό. Η προσμονή τους για τη συμμετοχική στην εκπαίδευση είχε στόχο να καταστήσει δυνατή την ανεξαρτησία του Justin. Αλλά μέχρι στιγμής, το μόνο μέρος που πήγε ο ίδιος ήταν η εθελοντική εργασία που η κ. Stanton-Paule είχε στήσει στο Καταφύγιο Ζώων Township Montclair – όπου διέπρεψε, όπως αποδείχθηκε, στο να «κοινωνικοποιεί» αδέσποτες γάτες.

«Παρακαλούμε να μας συμπαρασταθείτε» παρακάλεσε η μητέρα του Justin σε ένα e-mail σε διευθυντές σχολείων, το οποίο επανέφερε τελικά βοηθούς διδασκαλίας του προγράμματος. «Αυτό που έχουμε επιτύχει μέχρι στιγμής θα χαθεί, αν ο Justin δεν μπορούσε να συνεχίσει να υποστηρίζεται, όπως στο Montclair».

Το πρωί που ήταν να παρουσιάσει την αφίσα «το Όνειρο» μου σε ένα τοπικό κολέγιο ο Justin ήταν γεμάτος με ενθουσιασμό. «Κέιτ, πότε θα πάω να μιλήσω για την αφίσα μου;» απαίτησε. Βρέθηκε σε ένα δωμάτιο γεμάτο με αρκετές δεκάδες μαθητές, καθηγητές και δημοσιογράφους των τοπικών τηλεοπτικών ειδήσεων και το κράτησε πάνω. Στο κάτω μέρος της αφίσας, είχε γράψει «να μάθω πώς να παίρνω το λεωφορείο».  Στην κορυφή, είχε ζωγραφίσει τον εαυτό του σε ένα επαγγελματικό γραφείο με ένα σακάκι και γραβάτα, σε με μια πολυκατοικία με κόκκινα τούβλα. «Φημισμένος δημιουργός-εικονογράφος» είχε γράψει, και στο σκαλοπάτι είχε την ένδειξη «το 2014 να μετακινηθείτε στο διαμέρισμα». Με μεγάλα μπλε γράμματα, είχε επίσης γράψει τη λέξη «Μόνος». «Ο Γάμος», είπε ζωγραφίζοντας τις λέξεις του «είναι πάρα πολύ πο-λύ-πλο-κος».

Η κ. Stanton-Paule, ακούγοντας, σκέφτηκε, «Μην είσαι τόσο σίγουρος».

Εργασία προς μια Ονειρεμένη Δουλειά

Θα είχε πάρει μήνες για την κα Stanton-Paule να πείσει τον Randy Rossilli, πρόεδρο και ιδρυτή της Εταιρείας “Animation Studio Nightstand Creations”, για να συναντήσει τον Justin.

«Τηλεφώνησέ μου την επόμενη εβδομάδα» έλεγε συνέχεια ο κ. Rossilli, του οποίου η εταιρεία είχε κερδίσει ένα περιφερειακό Emmy για ένα παιδικό σόου το φθινόπωρο του 2009.

Υπήρχαν και άλλες απογοητεύσεις που προκύπτουν όταν οι δάσκαλοι ζητούσαν πρακτική άσκηση για τον Justin, υποσχόμενοι όλοι ότι θα υποστηρίξουν τον νεαρό μόνο όταν όλοι ήταν έτοιμοι. Ο επόπτης στη δημόσια βιβλιοθήκη, όπου ο Justin προσφέρθηκε εθελοντικά να κλείσει τα βιβλία του έδωσε υψηλή βαθμολογία για την ακρίβεια, αλλά οι περικοπές στον προϋπολογισμό σήμαιναν πως δεν θα υπήρχε εκεί θέση επί πληρωμή.

Το Artware, ένα κατάστημα που έκανε T-shirts και κούπες καφέ, αρνήθηκε να προσλάβει τον εργαζόμενο. «Δεν μπορώ να το κάνω, Kate», δήλωσε ο Diana Polack, ο ιδιοκτήτης, ο οποίος είχε πρόσφατα απασχολήσει κάποια άτομα με ειδικές ανάγκες αλλά ανακάλυψε ότι η ιδιαίτερη προσοχή που απαιτείται για αυτά τα άτομα είναι υπερβολικά δαπανηρή.
Η άλλη εθελοντική εργασία του Justin, η βοήθεια ενός δασκάλου δημοτικού σχολείου τέχνης, αρχικά πήγε καλά. Η πρώτη τάξη δημοτικού έπαιρνε μεγάλη χαρά όταν τους επιδείκνυε τα σκίτσα ζώων του. «Παιδιά» είπε γελώντας στους μαθητές βλέποντας το σχέδιο ενός αγοριού. «Σταματήστε να είστε μέτριοι. Να είστε καλοί».
Η δασκάλα της τέχνης, Kathleen Cooney, η οποία είχε κάποια ανησυχία για την πρακτική άσκηση του Justin, άρχισε να χαλαρώνει. Όμως, ένα απόγευμα του Δεκεμβρίου, όταν ο Justin αναφέρθηκε κατ ‘επανάληψη στα επόμενα Χριστούγεννα στους μαθητές, η κα Cooney του ζήτησε να σταματήσει να μιλάει για τη θρησκεία στο σχολείο.

«Λοιπόν, εγώ πιστεύω στον Ιησού Χριστό, και θέλω να πω <Καλά Χριστούγεννα>», επέμεινε. «Γιατί δεν είναι O.K. να λέμε <Χριστούγεννα;> Γιατί;».»

Άρχισε να βηματίζει στην αίθουσα, και να μιλάει στον εαυτό του δυνατά. Έκανε ήχους εκρήξεων. Η κα Cooney κάλεσε την κα Stanton-Paule να βοηθήσει τον Justin να ηρεμήσει.

Εδώ απλά οι κανόνες της κοινωνικής συμπεριφοράς φάνηκαν λανθασμένες στον ίδιο, υποψιάστηκε η κ. Stanton-Paule και το βρήκε ιδιαίτερα δύσκολο να το κατανοήσει. Όμως, αργότερα το μήνα αυτό, είδε με νέα συμπάθεια το μαθητή της, όταν συνόδευε τον Justin να διανείμει τις κάρτες διακοπών που είχε φτιάξει μόνος του για τους συναδέλφους.

«Δεν επιτρέπεται να πω <Καλά Χριστούγεννα>, Marilyn» είπε απότομα ο Justin σε μία από τις βιβλιοθηκονόμους, δίνοντάς της απότομα μια κάρτα. «Έτσι, <καλές διακοπές>». Γύρισε να φύγει την ώρα που εκείνη άρχισε να τον ευχαριστεί.

«Justin», είπε η κα Stanton-Paule με ασυνήθιστη οξύτητα, «Νομίζω ότι η Marilyn μιλάει».
Σταμάτησε.
«Εκτιμώ ότι είπες <καλές διακοπές> Justin» είπε η βιβλιοθηκάριος ήρεμα, «γιατί εμείς γιορτάζουμε Hanukkah». «Ω», είπε, σαν να μην είχε συμβεί ποτέ σε αυτόν. «Ευτυχισμένο Hanukkah τότε».
Και όταν ο κ. Rossilli τελικά συμφώνησε να συναντηθούν σε αυτό το κρύο πρωινό τον Ιανουάριο του 2010, σε ένα γραφείο με αφίσες του Μίκυ Μάους στον τοίχο, ο Justin ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι από ποτέ.

«Γεια σου, Randy», είπε, κολλώντας του το χέρι. «Ποιο είναι το αγαπημένο σου κινούμενο σχέδιο της Disney;»
Ο κ. Rossilli δεν έχασε το στοίχημα. «Αγαπημένη μου ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney μου είναι το <Βιβλίο της Ζούγκλας>, και ο αγαπημένος μου χαρακτήρας όλων των εποχών είναι ο Baloo η Αρκούδα», απάντησε.
«Το <Βιβλίο της Ζούγκλας> είναι μια μεγάλη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney», συμφώνησε ο Justin. «Κυκλοφόρησε το 1969».
«Επέτρεψε μου να σου δείξω πόσο πολύ μου αρέσει η ταινία» είπε ο κ. Rossilli, ανασηκώνοντας το μανίκι του για να αποκαλύψει ένα τατουάζ του Baloo.
«Ω», δήλωσε ο Justin ευλαβικά, απλώνοντας το χέρι του για να το αγγίξει. «Αυτό είναι όμορφο».
Με την κα Stanton-Paule και την κα Wallace στον καναπέ δίπλα στο μαθητή τους, ο κ. Rossilli ξεφύλλισε το χαρτοφυλάκιο του Justin και το βιβλίο σύνθεσής του, προσπαθώντας να αγνοήσει την αίσθηση ότι ήταν συνέντευξη από ένα αστέρι που είχε έρθει με τον  manager του.
«Πώς διατηρείς την προσοχή σου όταν κάνεις την τέχνη σου;» ρώτησε.
«Δεν ξέρω», απάντησε ο Justin, κοιτάζοντας μακριά στην αφίσα του Μίκυ Μάους.
Η κ. Stanton-Paule ανάγκασε τον εαυτό της να παραμείνει σιωπηλή.
Στη συνέχεια, ο Justin κοίταξε το πιθανά πρώτο αφεντικό του στα μάτια. «Χρησιμοποιώ το μυαλό μου», είπε.
Ο κ. Rossilli ήταν εντυπωσιασμένος με το πάθος του Justin για την τέχνη που και ο ίδιος αγάπησε. Αλλά η προσφορά του για ένα διήμερο την εβδομάδα αμισθί ήταν μια επιχειρηματική απόφαση. Η εταιρεία του έφτιαχνε ένα δημιούργημα, το «Tinosaurs.» Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι ο Justin θα μπορούσε να ζωγραφίσει μικροσκοπικά, και αυτός ακριβώς μπορούσε να έχει την προσοχή στη λεπτομέρεια που θα χρειαζόταν.
«Έχουμε το ίδιο κούρεμα» αστειεύτηκε στο τέλος της συνάντησης ο κ. Rossilli. «Οι άνθρωποι μπορεί να νομίζουν ότι είσαι μία καλύτερη μελλοντική εκδοχή του εαυτού μου».
«Ναι» συμφώνησε ο Justin, αγνοώντας ότι ήταν πείραγμα.
Ο κ. Rossilli χαμογέλασε. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό τον έκανε όλο και πιο ευτυχισμένο που έδινε στον Justin μια ευκαιρία.

Βρίσκοντας τη δική του φωνή

Ο Justin βασιζόταν από καιρό στη μητέρα του για κατευθύνσεις, και λίγοι ήταν πιο σταθεροί υποστηρικτές του. Η Maria Teresa και ο σύζυγός της είχαν διαιρέσει τις εργασίες τους, βασιζόμενοι στη δουλειά του Briant, που απαιτεί συχνά ταξίδια για το εισόδημα, ενώ εκείνη συγκέντρωσε την προσοχή της το γιο τους. Ακόμη και όταν ξεκίνησε η πρακτική άσκηση του Justin στο Nightstand, είχε προωθήσει το χαρτοφυλάκιο του σε μια γνωριμία στην “Sesame Street.”

Αλλά καθώς το χιόνι λιώσει την άνοιξη του 2010, ο Justin άρχισε να αναπτύσσει αυτό που η κα Wallace ονομάζει «τη δική του φωνή». Οι δάσκαλοί του τον ενθάρρυναν σε αυτό.
Η Maria Teresa, για παράδειγμα, ενθαρρύνει τον Justin να συσκευάσει το μεσημεριανό του.

«Θέλεις να αγοράζεις μεσημεριανό κάποια στιγμή; » ζήτησε η κα Stanton-Paule στον Justin ένα πρωί. Αρκετοί από τους άλλους σπουδαστές πήγαιναν στα τοπικά εστιατόρια κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων τους.
«Μου αρέσει να αγοράσω μεσημεριανό γεύμα, αλλά η Maria Teresa μου το απαγορεύει» απάντησε ο Justin με τον επίσημο τρόπο του, υπερβάλλοντας λίγο για το αποτέλεσμα.
«Ναι, αλλά ποιου είναι η ζωή;» ρώτησε  η κα Stanton-Paule.

«Δική μου!» δήλωσε ο Justin.

Σε μια άλλη περίπτωση, ο Justin παραπονέθηκε γιατί μετά το σχολικό πρόγραμμά του, ήταν φορτωμένο με θεραπείες και τάξεις κοινωνικών δεξιοτήτων.

«Kate, δεν μου αρέσει η γνώμη της Maria Teresa μερικές φορές», είπε. «Προτιμώ να χαλάω τα σχέδιά της».

«Λοιπόν, θα πρέπει να της το πεις, Justin» είπε η κα Stanton-Paule. «Θα πρέπει να πεις, <θα προτιμούσα να το έκανα μάλλον κάποια άλλη στιγμή>».

Ο Justin μιλούσε στο μυαλό του, επίσης, σε μια τάξη καρτούν που παρακολουθούσε στο Montclair State University (η κα Stanton-Paule σιωπηρά τον βοήθησε να μπει μέσω του προγράμματος της Ακαδημίας για τους ταλαντούχους, αποφεύγοντας τις αντιρρήσεις του προϊσταμένου της). Ένας συμμαθητής πιστώνεται την πρόταση του Justin να χρησιμοποιήσουν τον Porky Pig σε μια απεικόνιση της γρίπης των χοίρων με την παραγωγή του έργου του, πιο αστείο και με βελτιωμένη την ποιότητάς του.

Και αν το Nightstand δεν ήταν η μόνιμη δουλειά όλοι έλπιζαν ότι ήταν μια εργασιακή εμπειρία που δεν θα μπορούσε να επαναληφθεί στο σχολείο.
Οι δάσκαλοι του Justin τον δίδαξαν να παίρνει το δημόσιο λεωφορείο για το γραφείο, πρώτα συνοδεύοντάς τον και μετά παρατηρώντας τον από μακριά. Δεδομένου ότι δεν μιλούσε στον εαυτό του όταν άκουσε τη μουσική, κα Stanton-Paule τον προπονούσε στην αποφυγή της εχθρικής προς το άτομό του συμπεριφοράς με το να στρέφεται στο iPod του.

Η κα Wallace τον συμβούλευσε με τα ρούχα του.

«Μοιάζεις με ξωτικό  Justin» του είπε όταν μία ημέρα σήκωσε το παντελόνι του μέχρι πολύ ψηλά.

«Ένα ξωτικό !» αναφώνησε ο Justin γοητευμένος. «Γιατί να μοιάζω με ένα ξωτικό;»

«Άσε το παντελόνι ελεύθερο στο σώμα σου», είπε και του το πίεσε προς τα κάτω στους γοφούς του.

Τις περισσότερες ημέρες, ο Justin θυμόταν να χαιρετήσει τους συναδέλφους του με το όνομά τους και να ρωτήσει, «Πώς ήταν το Σαββατοκύριακο σου;».  Έπειτα ήρθε ένα μάθημα συνέχειας. Τι θα έλεγες , πρότεινε η κ. Stanton-Paule να ρωτούσες αμέσως μετά «Πέρασες καλά;»

Επειδή ο Justin θα μπορούσε να υπερδιεγερθεί από προφορικές πληροφορίες, η κ. Stanton-Paule ζήτησε στον συνάδελφο και διευθύνοντα δάσκαλο, Javier Manzione, 30 ετών , να καθίσει δίπλα του με τον υπολογιστή του και να τον ενθαρρύνει να συγκεντρωθεί εκ νέου όταν ήταν απαραίτητο. «Δεν πληγώνεις τα συναισθήματα του», τον διαβεβαίωσε.

Τις επόμενες εβδομάδες, ο Justin έμαθε να κουνά το χέρι του μιλώντας, να συγχρονίζει την φωνή με την κίνηση των χειλιών και, ίσως εξίσου σημαντικό, να κάνει μικρή συζήτηση με τους συναδέλφους. Βοήθησε ότι το ενδιαφέρον τους για τα κινούμενα σχέδια ήταν το ίδιο με εκείνον.

Ένα απόγευμα, ο κ. Manzione άκουσε τον Justin να μουρμουρίζει στίχους από το «Family Guy». ««Είναι από το επεισόδιο που ήταν στον καναπέ πετώντας επάνω από το σαλόνι;» ρώτησε.

«Ναι!» απάντησε ο Justin έκπληκτος. Κανείς δεν είχε ποτέ διακόψει την αυτό-ομιλία του στο παρελθόν παρά μόνο για να του πει να σταματήσει.

Ολοκλήρωνε κάθε εργασία που του δινόταν και ήταν ο μόνος που διαμαρτυρήθηκε όταν μια ημέρα με χιόνι έκλεισε αναγκαστικά το γραφείο. Αλλά όταν ο Justin ήρθε ένα πρωινό και ήταν εξ ολοκλήρου μόνος του χωρίς τον επόπτη του, χασμουριόταν, χρησιμοποίησε το μπάνιο αρκετές φορές και δεν ήταν σε θέση να επικεντρωθεί. Ο κ. Rossilli το ανέφερε στην η κ. Stanton-Paule. Ακόμα και μικρές αναστατώσεις στη ρουτίνα απειλούσαν την αυξανόμενη κοινωνική εμπιστοσύνη του.

Ένα πρωί μιας Τρίτης, για παράδειγμα, βάδισε μέχρι το γυμνάσιο για να συναντήσει την κα Stanton-Paule πριν να πάει στην εργασία του, μη γνωρίζοντας ότι ήταν ημέρα εξετάσεων για τους φοιτητές εκείνη την ημέρα. Αγνοώντας τον άνθρωπο με το σήμα «εθελοντής» που καθόταν στο  τραπέζι δίπλα στην είσοδο, γύρισε προς το βάθος του διαδρόμου.

«Μπορώ να σας βοηθήσω;» ρώτησε ο εθελοντής επιτακτικά και εξεταστικά.

Αγνοώντας τα λεπτά σήματα που εκρέουν από την κοινωνική έννοια – ένας τόνος της φωνής, το συνοφρύωμα του μετώπου) ο Justin πήρε την ερώτηση κυριολεκτικά. «Δεν χρειάζομαι τη βοήθειά σας», είπε.

«Ναι, τη χρειάζεστε» απάντησε ο άντρας, ανεβάζοντας τη φωνή του. Ο Justin έμοιαζε με φοιτητή που είχε αργήσει στο τεστ. «Έχετε ταυτότητα;»

«Δεν έχω ταυτότητα, επειδή αποφοίτησα» διακήρυξε με υπερηφάνεια ο Justin. «Είμαι εδώ για να δω την Kate Stanton-Paule».

Ένας φρουρός ακούγοντας τη φασαρία τον συμβούλευσε, όχι αγενώς, να ξαναέλθει κάποια άλλη στιγμή. Αλλά όταν ο Justin, απέξω, κάλεσε στο κινητό τηλέφωνο την κα Stanton-Paule, όπως τον είχε διδάξει να κάνει σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, η σύγχυσή του μεγάλωσε ακούγοντας τον τηλεφωνητή στο τηλέφωνό της και έκλεισε το τηλέφωνο.

«Περιμένω υπομονετικά», ενημέρωσε μία χιονοστιβάδα έξω από την είσοδο.

Για την κα Stanton-Paule που περίμενε μέσα, το επεισόδιο ήταν μεταξύ των πιο νευρικών  μέχρι τώρα στο πρόγραμμα. Το αφεντικό της, ο Keith Breiman, ο οποίος επέβλεπε την ειδική εκπαίδευση στο γυμνάσιο, ήταν αυτός που είδε τον Justin να κλωτσάει το χιόνι έξω από το παράθυρό του.

«Kate», είπε ο Δρ Breiman, παραδίδοντας τον στην αίθουσα συνεδριάσεων. «Πιστεύω ότι Justin έψαχνε για σένα».

Εξασκούμενος για την Ανεξαρτησία
Όταν η κ. Stanton-Paule επισκέφθηκε τη Φλόριντα με την οικογένειά της τον επόμενο μήνα, έλαβε ένα μήνυμα από τον Justin.

«Γεια σας», ανέφερε. «Ήθελα να μιλήσω με την Kate για το – πώς είναι, εεε, πώς είναι – πώς είναι η ημέρα, στη Φλόριντα; Τα λέμε αργότερα!».
Οι εβδομάδες της πρακτικής άσκησης των κινητών τηλεφώνων στους σπουδαστές είχαν ολοκληρωθεί. Αργότερα εκείνο το μήνα, όταν οι γονείς του Justin πήγαν στο Michigan για την αποφοίτηση του Julian, αφήνοντας μόνο του Justin για πρώτη φορά, υποσχέθηκε να διατηρήσει επαφή με την αποστολή γραπτών μηνυμάτων, ενός νέου προνομιούχου τρόπου επικοινωνίας του. «Γιατί διακόπτετε την ανεξαρτησία μου;» ρώτησε η μητέρα του όταν τον πήρε τηλέφωνο από το δρόμο.
Λιγότερο επιτυχής ήταν οι φιλίες που η κ. Stanton-Paule είχε επιχειρήσει να προωθήσει με άλλους σπουδαστές στο πρόγραμμα. Φοβούμενη ότι ο Justin δεν θα αφήσει το δωμάτιό του όλο το Σαββατοκύριακο, η Canhas ζήτησε σε έναν από τους βοηθούς διδασκαλίας του να τον συναντήσει σε μία καφετέρια. Του είπε να πάνε «για ένα ποτό». Ο Justin ήπιε το ποτό του και αμέσως αποχώρησε.

Ενδιαφερόταν περισσότερο για την ολοκλήρωση του τελευταίου «Tinosaur» σκίτσου του για τον κ. Rossilli – ένα είδος «Πού είναι ο Waldo;» με δεινόσαυρους. Η πρώτη του προσπάθεια είχε πάρα πολύ κενό χώρο, ο κ. Rossilli του είπε ένα σχόλιο και ο Justin πήρε με μια νέα ταπείνωση.

«Ο Randy μου έδωσε μια επανατροφοδότηση» είπε ο Justin στο συνάδελφό του, τον κ. Manzione, και αναθεώρησε το σχέδιο έως ότου ο κ. Rossilli να το βρει τέλειο.

Αλλά Justin χρειάζεται ακόμα περισσότερη ένας προς έναν εκπαίδευση για να γίνει δημιουργός και η Nightstand δεν θα μπορούσε να το προσφέρει, καθώς από το καλοκαίρι του 2010, ο κ. Rossilli είχε επισημάνει ότι η πρακτική θα πρέπει να τελειώσει. Η επιχείρηση ήταν αδύναμη, και έπρεπε να απολύσει τους δύο τελευταίους υπαλλήλους του.
Οι Canhas έμαθαν επίσης, ότι η κρατική Διαίρεση των Αναπτυξιακών Δυσκολιών, όπου ο Justin θα ζητούσε υποστήριξη για το πρόγραμμα μετάβασης είχε απειλήσει με σημαντικές περικοπές του προϋπολογισμού. Και το φθινόπωρο, τους είπαν, οι ώρες της κας Wallace στο πρόγραμμα μετάβασης θα μειωθεί κατά το ήμισυ.
Στο σπίτι, οι συζητήσεις του Briant και της Maria Teresa για το μέλλον αυξήθηκαν ανησυχώντας για το μέλλον του Justin. Κανένα από τα έργα τέχνης Justin δεν πουλήθηκε το συγκεκριμένο έτος.
«Ίσως η » Sesame Street » να έρθει τώρα», ελπίζει η Maria Teresa.
«Ας ασχοληθούμε με αυτό που έχουμε μπροστά μας», επέμεινε ο Briant.
«Δεν μου αρέσει που οι γονείς μου συζητούν στο παρασκήνιο» , είπε ο Justin σε έναν επισκέπτη. «Προτιμώ να μείνω σε ένα διαμέρισμα».
Τον επόμενο μήνα, ξύπνησε τη μητέρα του μέσα στη νύχτα, κλαίγοντας. Είχε έναν εφιάλτη, για «τον θάνατο των γονιών μου και του θανάτου μου», της είπε. Ήταν η σκέψη της μητέρας του, η πρώτη φορά που είχε τρομοκρατηθεί τι θα σήμαινε να είναι πραγματικά μόνος του.

Ένας φίλος, επιτέλους


Τον Ιανουάριο του 2010, ο Gower Nibley, ένας άλλος μαθητής με αυτισμό που είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα μετάβασης το προηγούμενο φθινόπωρο, έλαβε ένα κείμενο στο κινητό του από τον Justin.

«Η Φούσκα μου έχει ένα όνομα, είναι ο H-O-M-E-R (Όμηρος),» έγραφε το κείμενο με έναν χαρακτήρα του «Simpsons» και μια εικονική μουσικού διαφημιστικού. Το τηλέφωνο του Gower σύντομα χτύπησε και πάλι: «Η φούσκα μου έχει ένα δεύτερο όνομα,» δήλωνε σε αυτό το κείμενο. «Είναι H-O-M-E-R (Όμηρος).»

Στο δρόμο του για την πρακτική του άσκηση σε έναν οίκο ευγηρίας, ο Gower, 20 ετών, άφησε ένα νευρικό γέλιο.

Το χαμόγελο που απλώθηκε στο πρόσωπο του Justin, όταν είδε τον Gower ήταν εντυπωσιακή. Και η κ. Stanton-Paule, η οποία αγωνίζεται να πείσει τους γονείς του Justin ότι αυτή η εκκολαπτόμενη φιλία ήταν μια προτεραιότητα, έφτιαξε το χρονοδιάγραμμα για τους δύο για να φάνε μεσημεριανό μαζί. Δημιούργησε το «Σχέδιο μιας Δραστηριότητας» φύλλα εργασίας, έτσι ώστε δεν θα σπρώξει κατά λάθος ο ένας τον άλλον όταν επρόκειτο να πάρουν κάτι μαζί, όπως είχε συμβεί ήδη πάνω από μία φορά.
Αλλά με μόλις πέντε μήνες να έχουν μείνει στο πρόγραμμα, μια σπάνια ρωγμή είχε ανοίξει ανάμεσα στον δάσκαλο και τους γονείς του Justin. Η Maria Teresa επέμεινε ότι ο Justin δαπανούσε πάρα πολύ χρόνο σε δραστηριότητες που δεν αφορούν την εύρεση εργασίας. «Kate», η Maria Teresa είχε πει απότομα σε ένα φωνητικό ταχυδρομείο, «θα πρέπει να πάρει τα ηνία σε αυτό!».

Το καλοκαίρι του 2010, οι Canhas είχαν εγγράψει τον Justin σε ένα κύκλο διακόσμησης κέικ.  Αν δεν μπορούσε να βρει αμέσως απασχόληση σε κινούμενα σχέδια, μια δουλειά σε ένα αρτοποιείο, όλοι συμφώνησαν, θα του επέτρεπε να χρησιμοποιήσει το καλλιτεχνικό ταλέντο του. Θα απολάμβανε τη διακόσμηση κέικ με χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, είπε ο Justin στο δάσκαλό του, «γιατί όλοι οι άνθρωποι ζητωκραυγάζουν με αυτό».
Εκείνο το Σεπτέμβριο, η Maria Teresa είχε βομβαρδίσει την κ. Stanton-Paule με τις προτάσεις του αρτοποιείου γκουρμέ όπου ο Justin θα μπορούσε να κάνει την πρακτική του. Το φωνητικό ταχυδρομείο ακολούθησε όταν πέρασαν λίγες εβδομάδες και η πολυάσχολη δασκάλα δεν είχε ακόμη συνέχεια σε όλες τις οδηγίες της.

Αλλά μέχρι τον Οκτώβριο, η κα Stanton-Paule είχε κανονίσει το Αρτοποιείο Gencarelli στη γύρω περιοχή Bloomfield να εκπαιδεύσει τον Justin στα κουλουράκια. Και σε μια τεταμένη συνεδρίαση του Ιανουαρίου, είπε στους  Canhas  ότι ο Justin χρειαζόταν να περνάει χρόνο  με τους συμφοιτητές, ακόμη και να πάρει χρόνο να συμμετάσχει σε μια τάξη που δίδασκε τις σχέσεις και τη σεξουαλικότητα.
Η Maria Teresaείχε αντιρρήσεις. Πώς θα μπορούσαν να είναι σίγουροι ότι το Gencarelli θα μετατραπεί σε μια πραγματική δουλειά; Ίσως θα έπρεπε να παρακολουθήσει μία τάξη animation στο Montclair State.

Ο Briant, ζαλισμένος από το ταξίδι που μόλις είχε κάνει, έκλεισε τα μάτια του.

Η κ. Stanton-Paule προσπάθησε να την προσγειώσει. «Η Κοινωνική ικανότητα του Justin θα παίξει έναν τεράστιο ρόλο στο αν θα γίνει αποδεκτός στο χώρο εργασίας», είπε. Πέρα από αυτό, σκέφτηκε, χρειαζόταν απλά έναν φίλο.

Ο Gower, που του άρεσε το κλασικό Hanna-Barbera και τα κινούμενα σχέδια όπως το «Scooby-Doo,» ρωτούσε, συχνά επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις τον Justin για το animation με σοβαρότητα που κανείς άλλος ποτέ δεν το έκανε. («Δυστυχώς, το 2006, ο William Barbera έφυγε από τη ζωή», ενημέρωσε ο Justin τον φίλο του.)

«Ξέρεις, Brooks», σχολίασε ο Gower σε έναν βοηθό που είχε μαζί τους στο σούπερ μάρκετ, «Νομίζω ότι αν υπήρχε ποτέ ένας διαγωνισμός γνώσεων για κινούμενα σχέδια, ο Justin θα τον κέρδιζε».

«Ευχαριστώ», δήλωσε ο Justin, κοιτώντας λοξά τον Gower.
Αλλά Gower θεωρήθηκε υψηλότερης λειτουργικότητας από τον Justin. Τα ενδιαφέροντά του περιλαμβάνονται καιρικές συνθήκες και γεωγραφία, και είχε μια φίλη. Φοβούμενος ότι ο Gower είχε πιο ελαστική σκέψη από την μονοδιάστατη εστίαση του Justin, η κα Stanton-Paule είχε προτρέψει τον Justin να διευρύνει τα θέματα συζήτησης του. Αλλά αυτό θα ήθελε πολύ αργή μετάβαση.
Στη συνάντηση του Ιανουαρίου, η κ. Stanton-Paule τελικά στράφηκε στην Justin: «Θα ήθελες να συνεχίσεις να βρίσκεις χρόνο για να είσαι με τον Gower;»

«Ναι!» Αναφώνησε.

Η Maria Teresa άρχισε να κλαίει. Φυσικά και ήθελε ο γιος της να έχει έναν φίλο. Ήταν σχεδόν αφόρητη όμως η ευθύνη για το μέλλον του Justin και ζήτησε συγγνώμη. Ήθελε τόσο πολύ γι ‘αυτόν να ανταποκριθεί στις επαγγελίες του.

«Kate», είπε, «τι θα κάνουμε χωρίς εσένα;». Ταυτόχρονα ο σύζυγός της ανασηκώθηκε και της έδωσε το χέρι του.

Μοναχική πορεία

Μια μέρα, καθώς ο Justin βουτούσε μπισκότα σε σοκολάτα στο φούρνο, μία  υπάλληλος έπεσε επάνω σε μία συνάδελφο που μετέφερε μια λεκάνη με κρέμα.

«Ω, χτύπησα τον κάδο;» φώναξε, μα τα λόγια της να μπερδεύονται με την ανησυχία της. Στην αγγλική ορολογία το «I hit the bucket» είναι επίσης μία υβριστική φράση.

Ο Justin, νομίζοντας ότι είχε βλασφημήσει  για να εκφράσει την απογοήτευση της, όρμησε πάνω. «Δεν είναι σωστό να βρίζουν στην εργασία», της απευθύνθηκε σαν να της έκανε μάθημα, υπάρχει μια μακρά λίστα των εναλλακτικών λύσεων. Θα μπορούσες να επιλέξεις από τις λέξκεις όπως «χαζομάρα» ή «ανοησίες»!
«Έχεις δίκιο, Justin,» είπε η γυναίκα, αν και εξήγησε μέσα από το γέλιο της, ότι δεν είχε, στην πραγματικότητα, χρησιμοποιήσει βρισιά.

Το συμβάν διασκέδασε τους εργαζόμενους στο αρτοποιείο, αναφέρει η κ. Stanton-Paule με απροσδόκητη χαρά. Ο Justin δεν χρειάστηκε την προτροπή για να αλληλεπιδράσει με τους συναδέλφους του.

Η Ariel Tuck, 21 ετών, επόπτης του Justin, βρήκε τον εαυτό της να απολαμβάνει το αυθόρμητο χωρίς ειρμό και ρυθμό τραγούδι του. Ο Justin δεν ήταν τόσο γρήγορος όσο οι άλλοι ασκούμενοι, είπε η κα Tuck στους συνιδιοκτήτες, αλλά το έργο του ήταν πιο τακτοποιημένο. Ο Justin γεμίζει ολόκληρο ράφια των κουλουριών τώρα, 14 δίσκους τη φορά. Με κάθε νέα εκχώρηση, είχε μάθει να χρησιμοποιεί το σημειωματάριο που η κ. Stanton-Paule τον είχε προμηθεύσει. Σχεδιάζει τα σχήματα με χρώματα που τον βοήθησε να θυμάται ποια κουλουράκια ετοίμασε και παρέδωσε.
Ο Justin έλαβε τον πρώτο του μισθό, $ 84, το Μάρτιο, λίγο μετά την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, όπου έμαθε να γράφει με σοκολάτα, για πρώτη φορά. Προς το παρόν, θα εργάζεται δύο ημέρες την εβδομάδα, στον κατώτατο μισθό.
«Αυτή τη στιγμή βαφτίζω κουλουράκια», είπε ο Justin. «Ίσως κάποια μέρα θα διακοσμήσω γλυκά».
Εκείνο το χειμώνα η μητέρα του βρήκε χρόνο για να κανονίσει μια επίσκεψη για τον Justin με την Paloma Kalisch, μία έφηβο στο Μανχάταν και συνάδελφο στα animation με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας που ήταν, όπως το έθεσε Justin, «μία μεγάλη θαυμάστριά μου».

Η Paloma είχε ακολουθήσει την καριέρα της τέχνης του Justin μετά τη συνάντησή του μία φορά σε μια έκθεση, και η μητέρα της είχε ζητήσει με μέιλ από την Maria Teresa να ξανασυναντηθούν. Όταν οι δύο συναντήθηκαν στο σπίτι του Kalisches, ο Justin ζωγράφισε τον  αγαπημένο χαρακτήρα της Paloma, την Tod την αλεπού, σε ένα βιβλίο του που είχε αγοράσει προς τιμήν του. Λίγους μήνες αργότερα, οι δύο μητέρες γύρισαν την πλάτη τους καθώς ο Justin έπιασε το χέρι της Paloma μετά από μια επίσκεψη στην ατομική του έκθεση στην γκαλερί στο Chelsea.
«Να μην είσαι περίεργη,» είπε στη μητέρα του όταν τον ρώτησε για το σωρό των εικόνων με την αλεπού που είχε συλλογή στο γραφείο του στο σπίτι. «Μην σε ενδιαφέρει».

Αν και υπήρχε ένας υπαινιγμός ότι κάτι περισσότερο από φιλία θα μπορούσε να εξελιχτεί – ίσως και με την προσθήκη λαχανικών στη διατροφή του Justin βλέποντας την Paloma να τρώει σαλάτα – η συζήτηση τους σπάνια ξεφεύγει από κινούμενα σχέδια.

Αλλά ένα ανοιξιάτικο πρωί με τον Gower, ο Justin έκανε ένα μεγάλο ομιλητικό άλμα. «Μισώ τις μετακομίσεις», του εμπιστεύτηκε ο Justin στον περίπατό τους σε ένα τοπικό πάρκο, εξιστορώντας τους τόπους και τις ημερομηνίες των μετακομίσεών τους, όπως είχε κάνει τόσο συχνά για τον εαυτό του όλα αυτά τα χρόνια. Ο Gower του είπε ότι, επίσης ότι δεν του άρεσαν οι μετακομίσεις.

Οι δύο νεαροί άνδρες ξάπλωσαν στο έδαφος και κοίταξαν τον ουρανό. Ο Justin είπε στον Gower ότι προγραμματίζει να εξοικονομήσει χρήματα, και ότι θα πάρει μια γάτα όταν μετακομίσει στο δικό του διαμέρισμα.

«Μόλις μετακομίσω στο διαμέρισμα θα αισθάνονται τόσο ανακουφισμένος», δήλωσε ο Justin. Ο Gower θα είναι ευπρόσδεκτος να τον επισκέπτεται όποτε ήθελε.

Η κ. Stanton-Paule επισκέφθηκε το φούρνο για μια ακόμη φορά πριν να λήξει το πρόγραμμα μετάβασης τον Ιούνιο, όπως ακριβώς και η κα Tuck – την οποίο ο Justin απολάμβανε να την λέει «το αφεντικό μου» – δείχνοντάς του πώς να κάνει κουλουράκια που έμοιαζαν με τυλιγμένα διπλώματα ή με καπέλα.
Μια άλλη εργασία μερικής απασχόλησης είχε έρθει γι ‘αυτόν επίσης, τακτοποίηση ραφιών σε ένα κατάστημα ανεφοδιασμού τέχνης. Και φέτος, τουλάχιστον, θα είχε έναν κρατικά χρηματοδοτούμενο επόπτη δουλειάς για λίγες ώρες την εβδομάδα και 16.000 δολάρια σε βοήθεια για τη συνεχή κατάρτιση σε δεξιότητες ανεξάρτητης διαβίωσης όπως οι τράπεζες, ψώνια και το μαγείρεμα.

Η δασκάλα του, τον κοίταξε για μια στιγμή, καθώς εργαζόταν.
Τέλος, γύρισε από την άλλη.
«Τι κάνεις ακόμα, εδώ Kate;» Ρώτησε κοιτώντας το χαμόγελό της.
«Απλά κοιτάζω Justin», είπε. «Είναι O.K.;»
«Ω, O.K.», είπε.
Έμεινε για λίγο ακόμη. Στη συνέχεια, έφυγε απαλά με τη γυάλινη πόρτα να κλείνει πίσω της.