Ανακοινώσεις

Απαντήσεις σε ερωτήσεις γονέων και ειδικών V

Ο σκοπός αυτής της διεύθυνσης είναι να φιλοξενήσει ερωτήσεις και δηλώσεις γονέων και ειδικών μαζί με τις απαντήσεις της διεπιστημονικής μας ομάδας. Οι ερωτήσεις αυτές έχουν αποσταλεί από γονείς και ειδικούς στην δ/νσή μας info@proseggisi.gr και έχουν απαντηθεί όλες με αποστολή προσωπικού μέιλ. Αποστέλλοντας το e-mail σημαίνει ότι ταυτόχρονα αποδέχεστε την ανώνυμη ανάρτηση της ερώτησης ώστε να βοηθηθούν και άλλοι γονείς και ειδικοί από τις απαντήσεις.

Η σελίδα αυτή ανανεώνεται συνεχώς, οπότε είναι καλό εάν σας ενδιαφέρει να την επισκέπτεστε σε τακτά διαστήματα

—————————————————————-

ΕΡΩΤΗΣΗ:  Πριν λίγες μέρες έγινα μπαμπάς και με απασχολεί το θέμα της διγλωσσίας. Θα ήθελα να ρωτήσω αν θα μπορούσα να μιλάω στο μωρό μόνο ρώσικα (επίσης και η γιαγιά)  και η μητέρα του που είναι από την Χιλή μόνο Ισπανικά? Ευχαριστώ πολύ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. H σύγχρονη θεώρηση της διγλωσσίας αναφέρει ότι ο γονέας είναι καλό να μιλάει στο παιδί στη μητρική του γλώσσα ειδικά όταν μιλάει και εκφράζεται συναισθηματικά. Τα περισσότερα παιδιά δε θα έχουν δυσκολία με αυτό και θα μάθουν εξίσου καλά και τις δύο γλώσσες ειδικά αν έρχονται σε επαφή από πολύ μικρή ηλικία. Αν συνυπάρχει κάποια διαταραχή λόγου-ομιλίας είναι καλό να συζητηθεί με κάποιο λογοθεραπευτή κατά περίπτωση. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Κοκμοτός Παναγιώτης, Λογοθεραπευτής του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γεια σας. Είμαι από τα Γ… (αναφέρεται το μέρος) και ειλικρινά νιώθω ιδιαίτερη χαρά που ανακάλυψα την ιστοσελίδα της εταιρείας σας και μπορώ να μοιραστώ μαζί σας τις αγωνίες μου λαμβάνοντας, μια απάντηση. Είμαι μητέρα δυο παιδιών: ενός κοριτσιού (10) ετών και ενός αγοριού (8,5)ετών. Η ερώτησή αφορά το γιό μου. Πηγαίνει τρίτη δημοτικού και πιθανόν να έχει αργό ρυθμό μάθησης. Γεννήθηκε με χαλαρό μυϊκό τόνο [παιδί floppy όπως μας είπε ο Παιδορθοπεδικός) ο οποίος έχει ξεπεραστεί από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Η γενική εικόνα του παιδιού στην κανονική του ζωή δείχνει ένα παιδί ήρεμο, χαλαρό, χωρίς εντάσεις και νευρικότητες[είναι όπως λέμε καμιά φορά βαρύς τύπος].Στο μαθησιακό κομμάτι προσπαθεί πάρα πολύ για να πετύχει αυτό που πετυχαίνουν ο άλλοι σε 1 , 1 ½  ώρα. Έχει παρά πολύ υπομονή και θέληση. Το διάβασμα διαρκεί κυρίως 3 ½ με 4 ώρες καθημερινά με διαλλείματα. Τον  δυσκολεύει αρκετά η ανάγνωση και η απομνημονεύει των δύσκολων και καινούργιων λέξεων της ορθογραφίας. Στα μαθηματικά τα καταφέρνει πολύ εύκολα. Διαβάζουμε καθημερινά παρέα τα λέμε τρεις και τέσσερις φορές για να τα συλλάβει [θέλει το χρόνο του].Ρώτησα τη δασκάλα για την πρόοδό του και μου είπε ότι δεν έχει παράπονο, βλέπει ότι προσπαθεί όσο μπορεί, είναι «δουλεμένο» παιδί, απλά είναι αργός στο γράψιμο, δεν προλαβαίνει τους άλλους. Σχετικά με τα ανωτέρω θα ήθελα να σας ρωτήσω:  Ο αργός ρυθμός μάθησης βελτιώνεται με τα χρόνια; Υπάρχουν κάποιες μέθοδοι-ασκήσεις που μπορούν να γίνουν από ειδικούς για να βελτιωθεί αυτός ο ρυθμός ή η ωρίμανση του νευρικού συστήματος έρχεται από μόνη της. Εγώ σαν μητέρα θα πρέπει να συνεχίσω αυτό που κάνω με πολύ αγάπη και υπομονή [εμψυχώνοντας το παιδί γιατί έχει και αυτό τις ανασφάλειες του, π.χ. βλέποντας ότι κάνει πολλές ώρες διαβάσματος λέει: δε είμαι χαζός] περιμένοντας κάποια στιγμή να αλλάξει αυτός ο ρυθμός;   

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας και για τα όμορφα λόγια σας. Αναφέρεστε σε δύο δυσκολίες του παιδιού σας. Η μία είναι η αργή ταχύτητα επεξεργασίας. Μπορείτε να διαβάσετε και το λινκ μας http://www.proseggisi.gr/%CF%84%CE%B1%CF%87%CF%8D%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B9-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9/

αλλά επιπρόσθετα ότι αυτές οι δυσκολίες δεν εντοπίζονται στα μαθηματικά. Αυτό σημαίνει όμως ότι θα ήταν καλό να γίνει μία Ειδική Μαθησιακή εκτίμηση του παιδιού σας για το εάν υπάρχουν πιθανά κάποιες δυσκολίες και στο μαθησιακό τομέα των «γλωσσικών» μαθημάτων. Εάν υπάρχει κάποια μαθησιακή δυσκολία, αυτό επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ταχύτητα επεξεργασίας, την εργαζόμενη μνήμη αλλά ταυτόχρονα και την μακροπρόθεσμη σημασιολογική μνήμη. Οι Ειδικότητες του Ειδικού Παιδαγωγού και του Εργοθεραπευτή μπορούν να βοηθήσουν πάρα πολύ την ταχύτητα επεξεργασίας και μάθησης. Οι δυσκολίες αμβλύνονται με το πέρασμα του χρόνου, χωρίς υποστήριξη όμως παραμένουν αρκετά ενοχλητικά τα συμπτώματα. Όσον αφορά τη συμπεριφορά σας, πράττετε εξαιρετικά που ενισχύετε συναισθηματικά το παιδί και ίσως να πρέπει να του εξηγήσετε τις δυσκολίες του και τους λόγους που θέλετε να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλή σας μέρα. Θα ήθελα την βοήθεια σας σας παρακαλώ να μου απαντήσετε, γιατί είμαι σε απόγνωση. Ο Γιός μού ήρθε για πρώτη φορά Γερμανία 3,5 ετών, μόλις ήρθε τον έγραψα σε παιδικό και η συμπεριφορά του σε σχέση με τα άλλα παιδιά ήταν διαφορετική, δεν μιλούσε σχεδόν καθόλου με τα παιδιά ήταν κλειστός και ντροπαλός, αλλά Εμείς σκεφτήκαμε πώς ήταν φυσιολογικό γι’αυτή την αλλαγή στην Γερμανία άλλη γλώσσα, νοοτροπία κλπ. Τώρα πηγαίνει σχολείο πέρσι έκανε την πρώτη τάξη και μού είπαν οι δασκάλες πώς είναι πολύ ήσυχος, ντροπαλός και έχει μόνο ένα το πολύ δύο φίλους και αν θέλουμε να ξανακάνει την πρώτη, επειδή θα τον βοηθήσει και με τα μαθήματα πού αργή να τα γράφει, αλλά και να γίνει ποιό κοινωνικώς. Εγώ τους ενημέρωσα πως ο Γιός μου θα συνεχίσει κανονικά την δεύτερη τάξη, επειδή είναι έξυπνος και στο σπίτι είναι διαφορετικός μιλάει, ρωτάει, παίζει με τον αδερφό τού αλλά και ένα παιδί από την τάξη τού έρχεται σπίτι μας και παίζουν ή βγαίνουν έξω στην παιδική χαρά με άλλα παιδιά. Μού έγραψαν ένα γράμμα για να το πάω στο γιατρό και ο γιατρός μου είπε να κλείσω ένα ραντεβού σε ένα παιδοψυχολόγο για να το ελέγξει από που προέρχεται αυτός ο φόβος πού έχει στο σχολείο. Αν θέλετε να μου προτείνεται κάτι, έχω σκεφτεί να τον γράψω σε ελληνικό σχολείο στη Γερμανία μήπως αλλάξει και νιώσει άνετα. Τι να κάνω σας παρακαλώ μία συμβουλή, γιατί είμαι πολύ στεναχωρημένη με αυτή την κατάσταση… Ήρθαμε Γερμανία για να έχει το παιδί ένα καλύτερο μέλλον και θέλω το καλύτερο για τα παιδιά μού. Με πολλούς χαιρετισμούς….

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. η συμπεριφορά πολλών παιδιών είναι διαφορετική στο σπίτι και στο Σχολικό περιβάλλον. Πολλοί παράγοντες μπορεί να έχουν παίξει ρόλο σε αυτό (πχ μη καλή κατανόηση της ξένης γλώσσας, δυσπραξία, δυσκολία στη μάθηση ή στην ταχύτητα μάθησης, δυσκολίες στην αισθητηριακή επεξεργασία, δυσκολίες στην αυτοεικόνα και αυτοσυναίσθημα, δυσκολίες στην κοινωνική σκέψη κλπ). Θα μας επιτρέψετε αρχικά να συμφωνήσουμε με την εκπαιδευτικό όσον αφορά την εξέταση του παιδιού από Παιδοψυχολόγο ή Παιδοψυχίατρο για να διαπιστωθούν οι πιθανές δυσκολίες του παιδιού, πριν προχωρήσετε στην απόφαση να του αλλάξετε Σχολείο (θέλει προσοχή γιατί πιθανά αντί για καλύτερα, να έχει χειρότερα αποτελέσματα στο παιδί). Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γεια σας, Θα ήθελα τη βοήθεια σας στο παρακάτω θέμα. Ο γιος μου είναι 6 χρόνων και ξεκίνησε σε καινούργιο σχολείο κ περιοχή την πρώτη δημοτικού πριν 2 εβδομάδες. Σήμερα μου έστειλε μήνυμα μια μαμά ότι παρενόχλησε την κόρη της πιέζοντας τη να τον φιλήσει. Συγκεκριμένα μου έστειλε τα παρακάτω αναλυτικά: «μου είπε ότι ο γιος σας τη πειράζει και συγκεκριμένα ότι ήθελε να τη φιλήσει. εκείνη του είπε όχι και της είπε ότι θα της πετάξει το βραχιόλι της στα σκουπίδια. τελικά σε κάποιο διάλλειμα την έπιασε τη φίλησε στο αυτί και στο μάγουλο και εκείνη τον κλώτσησε. μετά την έσπρωξε και εκείνος έπεσε. και το πιο βασικό είναι ότι της είπε λέει εσένα θα σε ξεβρακώσω και έκανε κίνηση αλλά δεν τον άφησε». Δεν μου έχει συμβεί παρόμοιο περιστατικό τουλάχιστον όχι κάτι που να γνωρίζω. Πως πρέπει να το χειριστώ αυτό με το παιδί μου; Θέλω να του το εξηγήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε να μην επαναληφτεί να ζητήσει συγγνώμη από το κοριτσάκι και να αποκατασταθεί η σχέση τους ως συμμαθητές. Σας ευχαριστώ, Μαμά Γ…..

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Κατανοώντας την ανησυχία σας να σας ενημερώσουμε ότι σε αυτή τη ηλικία τέτοια συμβάντα συμβαίνουν ανάμεσα στα παιδιά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν χρειάζονται προσοχή και σωστή διαχείριση. Φαίνεται πως ο γιός σας έχει μπερδέψει ενδεχομένως κάποιες πληροφορίες που μπορεί να έχει για την σεξουαλικότητα αλλά κυρίως για τους κοινωνικούς κανόνες από τους οποίους αυτή διέπεται. Θα σας προτείναμε να τον εξοικειώσετε με το θηλυκό και αρσενικό φύλλο αξιοποιώντας μέσα κατάλληλα για την ηλικία του όπως είναι τα παραμύθια. Κατά δεύτερον χρειάζεται να του εξηγήσετε τις ζώνες ασφάλειας τόσο του σώματος του όσο και των άλλων. Κατά τρίτον και αν αυτό συμβαίνει είναι σημαντικό να έχετε έναν έλεγχο στο τι βλέπει πχ.στην τηλεόραση, κινητά. Τέλος είναι σημαντική η στάση των γονέων στο σπίτι και πως φέρονται σε σχέση με το ερωτικό κομμάτι μπροστά στα παιδιά. Συχνά συμβαίνει οι γονείς να είναι εξαιρετικά διαχυτικοί ή αντιθέτως εξαιρετικά συνεσταλμένοι οπότε να δίνουν λανθασμένα μηνύματα στα παιδιά. Θα προτείναμε για αρχή τον έλεγχο και την δοκιμή των παραπάνω κυρίως όμως σε κλίμα ήπιο και ήρεμο κλίμα ώστε ο γιος σας να κατανοήσει κι όχι να φοβηθεί ή να ντραπεί για το γεγονός. Αν παρόλα αυτά η συμπεριφορά του αυτή συνεχιστεί, ή αν παρατηρήσετε άλλες συμπεριφορές που σας φαίνονται ξένες ως προς το παιδία σας θα ήταν καλό να επικοινωνήσετε με κάποιον ειδικό για πιο εξατομικευμένες οδηγίες. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Βουρλιόγκα Βασιλική, Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλημέρα σας. Έχω ένα γιο που τον Δεκέμβριο κλείνει τα 3 και μια κόρη 3 μηνών. Ο γιος μου, άργησε να περπατήσει (13μηνών) και να μιλήσει. Πριν από 4 μήνες μίλησε με φράσεις. Έκτατε μιλάει κανονικά για την ηλικία του. Ζούμε στο εξωτερικό και εδώ και 6 μήνες τον έχουμε στείλει παιδικό σταθμό. Πριν από αυτό δεν έπαιζε ποτέ με παιδιά, απέφευγε την συναναστροφή μαζί τους, τώρα πάλι δεν παίζει με παιδιά απλά «ανέχεται» την παρουσία τους κοντά του. Στον παιδικό μάς είπαν πως δεν έχει σχέσεις με κανένα παιδάκι, παρά μόνο είναι πολύ τρυφερός με τα βρέφη, γεγονός που ισχύει και στο σπίτι. Είναι τρυφερός πολύ με την αδελφή του αλλά με παιδιά της ηλικίας του δεν παίζει. Τους ζήτησα να τον προτρέπουν να συναναστρέφεται με συνομήλικα του παιδάκια αλλά δεν έχει διάρκεια αυτό. Δεν εντάσσεται σε κανένα περιβάλλον. Παράλληλα, έχει υιοθετήσει μια πολύ ακραία συμπεριφορά, να τσιρίζει πολύ και δυνατά, πέρα από τα όχι για τα πάντα, που λίγο ή πολύ είναι της ηλικίας του. Επίσης, δεν μπορώ να τον πάρω πουθενά μαζί μου, δεν ακούει κανέναν, όταν βρίσκεται κάπου που δεν θέλει γίνεται αδιαχείριστος. Σε εστιατόριο είναι αδύνατον να πάμε, δεν μπορούμε να του καθαρίσουμε την μύτη με φυσιολογικό ορό, αν πέσει και χτυπήσει ουρλιάζει σαν να ακρωτηριάστηκε, δεν στέκεται πουθενά κλπ. Τέλος, δεν βρίσκει ενδιαφέρον σε κανένα παιχνίδι ή παιδική χαρά πέραν των αυτοκινήτων και των τροχών γενικότερα. Έχει εμμονή στο να πετάει πέτρες σε υπονόμους και στο σχολείο μού έκαναν παρατήρηση γιατί δεν ακούει το «σταμάτα». Έχουμε πάει σε παιδική χαρά με κούνιες, σιντριβάνια κλπ και όμως εξακολουθούσε να ρίχνει πέτρες στους υπονόμους. Αδιαφορεί για τα παραμύθια, δεν θέλει να του διαβάζουμε τίποτα και δυσκολευόμαστε να τον διαχειριστούμε πλέον. Παράλληλα έχουν μείνει πολλές δεξιότητες πίσω, αφού δεν έχει ενδιαφέρον για τίποτα πχ. να πιάσει μολύβι ή μπογιά ή φτυαράκι. Η Λογοθεραπεύτρια που τον είδε μάς είπε πως δεν έχει πρόβλημα λόγου αλλά η συμπεριφορά του χαίρει περαιτέρω έρευνας. Αναμένουμε από τους αρμόδιους φορείς να επικοινωνήσουν μαζί μας. Ο άντρας μου και γω, είμαστε υπομονετικοί και δοτικοί γονείς, με άξονα την ενσυναίσθηση και τον διάλογο. Δυστυχώς όμως έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά με την συμπεριφορά του, δεν καταλαβαίνει ούτε από τιμωρίες, ούτε από απειλές (θα σου πάρω τα παιχνίδια).Προσπαθούμε να τον νουθετήσουμε αλλά δεν υπάρχει καμία αλλαγή ούτε διάθεση συνεργασίας από μέρους του. Φοβούμαστε διότι, η ηλικία του είναι καθοριστική για να μπουν βάσεις για την περαιτέρω ζωή του και παράλληλα έχουμε και ένα δεύτερο παιδί που ενδεχομένως να επηρεαστεί αρνητικά από την συμπεριφορά του γιού μας. Κάθε συμβουλή σας είναι ευπρόσδεκτη. Φιλικά ……

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Το παιδί σας εμφανώς αντιμετωπίζει κάποιου βαθμού (από σημαντικές έως μέτριες) δυσκολίες σε κάποιους καίριους αναπτυξιακούς τομείς όπως : κοινωνική- συναισθηματική αμοιβαιότητα, συμπεριφορές μη λεκτικής επικοινωνίας οι οποίες χρησιμοποιούνται για κοινωνική αλληλεπίδραση, ανάπτυξη, διατήρηση και κατανόηση των σχέσεων, στερεότυπη ή επαναλαμβανόμενη κίνηση, χρήση αντικειμένων ή ομιλίας, άκαμπτο τρόπο σκέψης, περιορισμένα και απόλυτα δομημένα ενδιαφέροντα που εμμένουν και πιθανά ασυνήθιστο ενδιαφέρον σε αισθητηριακές διαστάσεις του περιβάλλοντος. Οι συμπεριφορές αυτές άλλοτε εμφανίζονται και στο οικογενειακό περιβάλλον και άλλοτε μόνο στο πιο ανοιχτό (εκπαιδευτικό ή κοινωνικό περιβάλλον. Σας συστήνουμε μία Παιδοψυχιατρική εκτίμηση για τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων, όπως και για το πώς θα μπορούσε να επιβοηθηθεί το παιδί. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα. Έχω δύο παιδιά 3 και 6 ετών. Ο μεγάλος μου γιος είναι ένα παιδί κοινωνικό και αγαπητό. Σε γενικές γραμμές είναι υπάκουος και συνεργάσιμος. Η δασκάλα του μου λέει πως είναι ένα παιδί με πολύ καλή αντίληψη και χωρίς προβλήματα στην τάξη η τα διαλείμματα. Το ζήτημα που με απασχολεί είναι πως πολλές φορές μιμείται άλλους – κυρίως φίλους του-. Μιμείται τόσο τη χροιά όσο κ το στυλ που νομίζω πως ακούω αυτούς. Του έχω πει πολλές φορές πως δεν είναι σωστό παρόλα αυτά από καιρό σε καιρό επανέρχεται με νέα μίμηση. Το δεύτερο είναι πως πολύ συχνά επαναλαμβάνει ψιθυριστά μια φράση που μόλις τελείωσε. Τον ρώτησα γιατί το κάνει, δε μου απαντάει, σα να μην ξέρει κι ο ίδιος. Επίσης λέει ψέματα, όχι για να κρύψει κάτι. Πχ – θυμάσαι μαμά όταν ήμουν μικρός που ήμασταν στο Παρίσι; – Δεν πήγαμε στο Παρίσι. – Πήγαμε.. Κι επιμένει και φτιάχνει κι ολόκληρη ιστορία γύρω απ’ το αρχικό ψέμα. Κατά τα άλλα είναι ένα γλυκό παιδί, με φίλους, παίζει και προσέχει τη μικρή του αδερφή και δεν έχω παρατηρήσει τίποτα άλλο. Είναι αυτά ζητήματα ανησυχητικά; Θα πρέπει να επιμένω η να τα αφήνω να περνάνε; Ευχαριστώ εκ των προτέρων. 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Πολλά παιδιά σε αυτή την ηλικία – ιδίως όταν δεν έχουν επαρκή αυτοεικόνα- προχωρούν σε μίμηση συμπεριφορών συνομηλίκων και «μυθοπλασίες» και πιθανά αυτό-ερεθιστικές συμπεριφορές (όπως είναι το να επαναλαμβάνει λέξεις-φράσεις που ήδη είπε). Είναι όμως πολύ καλό να μην εφησυχαζόμαστε με αυτές τις συμπεριφορές, ιδίως όταν τα παιδιά έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 5 ετών. Θα σας προτείναμε να συζητούσατε αυτά που σας απασχολούν με έναν/μία ψυχολόγο ο/η οποίος/α θα λάμβανε και περισσότερες πληροφορίες για το προφίλ του παιδιού σας, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αντιδράει με αυτό τον τρόπο και τους τρόπους που αντιδράτε σε αυτές τις συμπεριφορές του. Εκείνος/η εκτιμώντας τα λεγόμενά σας θα σας πρότεινε τι θα ήταν καλύτερο ή τι θα έπρεπε να δρομολογηθεί για πιθανή περαιτέρω αξιολόγηση του ίδιου του παιδιού. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Έχω ένα αγοράκι  που θα πάει πρώτη δημοτικού με το νέο έτος. Η παιδοψυχίατρος μου έχει αναφέρει τη διάγνωση προφορικά. Είναι ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας. Εγώ ήθελα να προσλάβω ιδιωτικό βοηθό  και να μου γράψει η γιατρός μια άλλη διάγνωση που να έχει  κοινά στοιχεία με ΔΑΦ προκειμένου να μην τον στιγματίσω  διότι βρισκόμαστε σε μικρή κοινωνία χωριό. Και δεν θέλω να περιθωριοποιηθεί. Στα χωριά ξέρετε  οι γονείς των παιδιών ξεκινούν την περιθωριοποίηση  κ συνεχίζουν τα παιδιά στο χώρο του σχολείου. Σας παρακαλώ δώστε μου μια λύση ως ειδικός. Ευχαριστώ εκ των προτέρων 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Τα παιδιά με ΔΑΦ υψηλής λειτουργικότητας έχουν φυσικά δυσκολίες στην κοινωνική συνδιαλλαγή και κάποιες εμμονές, αλλά στην ουσία δεν είναι τόσο πολύ δυσλειτουργικά, ώστε να στοχοποιούνται από τους συμμαθητές τους. Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η άποψη ότι στα «χωριά» τα παιδιά «περιθωριοποιούνται» (ο υπογράφων κατάγεται από ένα πολύ μικρό χωριό που κατοικούν και παιδιά με κάποιες σημαντικές ή λιγότερο σημαντικές δυσκολίες). Περισσότερο υπάρχει ζήτημα εάν ο γονιός αισθανθεί άσχημα και αμυντικά. Όσον αφορά την αλλαγή της γνωμάτευσης, αυτό δυστυχώς είναι από τη μία πλευρά παράνομο και φυσικά από την άλλη αντιδεοντολογικό. Θα ήθελα να το συζητούσατε παρακαλώ με την Παιδοψυχίατρο που σας έδωσε τη διάγνωση για να σας έλεγε τη γνώμη της. Σαν φιλική συμβουλή θα σας έλεγα να μην φοβάστε τη διάγνωση και να είστε υπερήφανη για το παιδί που έχετε. Είναι ο μονόδρομος για να ζήσει το παιδί σας όμορφα και αρμονικά με την κοινωνία μας. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα σας,  η κόρη μου είναι 9 χρονών και πάει τετάρτη δημοτικού,  το θέμα μας είναι το κλάμα.  Κλαίει στο σχολείο,  στο σπίτι,  με το παραμικρό,  στο σχολείο γιατί δεν προλαβαίνει αυτά που λέει η δασκάλα ή δεν τα καταλαβαίνει και φοβάται να την ρωτήσει ξανά γιατί τους έχει πει ότι μια φορά λέει το μάθημα.  Η τάξη της έχει πολύ ζωηρά παιδιά και γίνεται φασαρία,  αυτό δεν την αφήνει να συγκεντρωθεί.  Επίσης και στο σπίτι κλαίει όταν είναι να διαβάσει διότι δεν μπορεί να διαχειριστεί καλά το χρόνο  της,  δεν συγκεντρώνεται με αποτέλεσμα να αργεί πολύ,  και γενικά δεν πιστεύει στον εαυτό της,  νομίζει ότι θα κάνει λάθος ή ότι θα την μαλώσουμε.  Για την διαχείριση του χρόνου της μου το έχει πει και η δασκάλα.  Όταν διαβάζει με θέλει δίπλα της.  Θέλω το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο. 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναφέρεστε σε δυσκολίες που είναι συμβατές με παιδί με χαμηλή αυτό-εικόνα, πιθανές δυσκολίες στην αισθητηριακή επεξεργασία σε πολύβουα περιβάλλοντα, πιθανές δυσκολίες στο ρυθμό μάθησης ή στην ίδια τη μάθηση (πιθανές μαθησιακές δυσκολίες) και φυσικά ευθραυστότητα συναίσθημα. Είναι αρκετά μεγάλο παιδί και για αυτό το λόγο θα σας προτείναμε τα εξής: Να συζητούσατε αυτά που σας απασχολούν με έναν/μία ψυχολόγο ο/η οποίος/α θα λάμβανε και περισσότερες πληροφορίες για το προφίλ του παιδιού σας και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αντιδράει με αυτό τον τρόπο. Επίσης θα συζητούσατε και  τους τρόπους που αντιδράτε σε αυτές τις συμπεριφορές της κόρης σας. Εκείνος/η εκτιμώντας τα λεγόμενά σας θα σας πρότεινε τι θα ήταν καλύτερο ή τι θα έπρεπε να δρομολογηθεί για πιθανή περαιτέρω αξιολόγηση του ίδιου του παιδιού. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλημέρα, ο γιος μου είναι 23 μηνών και έχω 2 προβληματισμούς. Κατά πρώτων, οι λέξεις που λέει είναι πολύ λίγες. μαμά, μπαμπά, πιπίλα, κιτα (το σκυλί μας λέγεται Ρίτα), γάλα, γιαγιά, μαμ, ου (το νερό) και ίσως να παραλείπω 1-2 ακόμη. κάνει γεια σου, φιλάκι, ευχαριστώ (βάζει το χεράκι του στο στήθος), χαϊδεύει. Καταλαβαίνει και εκτελεί όταν του ζητάς να κάνει κάτι. Πρέπει να ανησυχώ που δε μιλάει? Κατά δεύτερον, έχει 1 μήνα περίπου που ξεκίνησε να πηγαίνει στον βρεφονηπιακό σταθμό. Από ότι φαίνεται έχει προσαρμοστεί καλά, οι δασκάλα του είναι ευχαριστημένη. συμμετείχε σε όλα όσα κάνουν, παίζει με τα άλλα παιδάκια, είναι διεκδικητικός όπως μου είπε, μόνο που δεν τρώει πάντα και δεν κοιμάται . Κατά την προσέλευση μας, εκτός από λίγο κλάμα για ένα λεπτό όταν τον αφήνω.(αν και σήμερα τον αγκάλιασα και με λίγη παρότρυνση μπήκε μόνος του μέσα. Μου έκανε και γεια σου με το χεράκι του). Έχει όμως 2-3 ημέρες που έχει μια ανυπόφορη γκρίνια μόλις πηγαίνουμε στο σπίτι. Δε μπορώ να καταλάβω την πηγή της γκρίνιας. Τον βάζω να κοιμηθεί και κλαίει, του βάζω να φάει και συνεχίζει να γκρινιάζει. Τον παίρνω αγκαλιά πάλι γκρινιάζει. Όλο το απόγευμα συμβαίνει αυτό με λίγα ευχάριστα διαλείμματα σιωπής. Έχω προσπαθήσει να παίξω μαζί του, να του αποσπάσω την προσοχή διαβάζοντας του παραμύθια αλλά δεν πιάνει τίποτα.. Ηρεμεί για λίγο και ξαναρχίζει η γκρίνια. Ταυτόχρονα μου πετάει καμία φορά παιχνίδια που κρατάει φωνάζει γεμάτος θυμό, όταν αφού τον προειδοποιήσω και του εξηγήσω ότι δεν πετάμε πράγματα σε άλλους γιατί πονάνε, του παίρνω το παιχνίδι. Δεν ήταν έτσι. Γενικά είναι πολύ χαρούμενο παιδάκι και παλιότερα γκρίνιαζε μόνο όταν ήθελε κάτι. (φαγητό, ύπνο, αλλαγή πάνας). Τι να κάνω? Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων. 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Φαίνεται ότι κάτι δυσκολεύει τον παιδί σας στον Παιδικό Σταθμό. Το πλέον πιθανό είναι κάποιο ζήτημα αισθητηριακής επεξεργασίας (πιθανή αισθητηριακή υπερφόρτωση που το βασανίζει), αλλά σε συνδυασμό με την εμφανή καθυστέρηση στην παραγωγή ομιλία του, θα σας προτείναμε την εξέταση του παιδιού από Παιδίατρο Αναπτυξιολόγο όπου θα του περιγράφατε τις ακριβείς δυσκολίες του παιδιού σας και θα εξέταζε το αναπτυξιακό επίπεδό του. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα… Έχω έναν γιό 7 χρόνων που πάει στην πρώτη δημοτικού… Σήμερα μου είπε η δασκάλα του ότι είχε μάθημα με άλλη κυρία που τους κάνει εικαστικά και τους έδωσε ένα χαρτί και τους είπε να το δώσετε στην μαμά σας και στον μπαμπά σας για να τα αγοράσουν και ο γιος μου σήκωσε το χέρι και είπε στην κυρία ότι η μαμά του έχει πεθάνει και ότι δεν είπε κατευθείαν ότι έκανε πλάκα και το συνέχισε… Είναι η πρώτη φορά που λέει ψέματα και ιδικά ένα τέτοιο ψέμα… Έπαθα σοκ όταν μου τα έλεγε η κυρία του και μου φάνηκε περίεργο που το έκανε αυτό γιατί είναι ντροπαλός και δεν παίρνει εύκολα πρωτοβουλίες ούτε να σηκώσει το χέρι να πει μάθημα και ας το ξέρει…γιατί το έκανε αυτό? Τι πρέπει να κάνω τι πρέπει να του πω? 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Νομίζουμε ότι το βασικό που θα έπρεπε να σας προβληματίσει είναι το δεύτερο σκέλος της ερώτησης («είναι ντροπαλός και δεν παίρνει εύκολα πρωτοβουλίες ούτε να σηκώσει το χέρι να πει μάθημα και ας το ξέρει») και όχι υποχρεωτικά το πρώτο («είναι η πρώτη φορά που λέει ψέματα»). Τα παιδιά, στην προσπάθειά τους να ταυτοποιήσουν την αυτοεικόνα τους συχνά μπορεί να καταφύγουν ακόμα και στο ψέμα. Όμως θα θέλαμε να διερευνήσετε διεξοδικότερα τη δυσκολία του να κάνει κοινωνική συμμετοχικότητα επιδεικνύοντας τις γνώσεις του. Αρχικά θα ήταν καλό να κάνετε για αυτό το λόγο μία συζήτηση με το παιδί σας αντί πιθανά να το κατακρίνετε για το ψέμα του. Τα παιδιά μας αιφνιδιάζουν πολύ συχνά με τις απαντήσεις τους όταν η συζήτηση είναι ισότιμη, χωρίς να τα ψέγουμε για το λάθος τους. Εάν δείτε ότι αυτές οι συμπεριφορές επιμένουν, τότε θα ήταν καλό να συζητήσετε εσείς ως οικογένεια αρχικά με έναν/μία Ψυχολόγο.  Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα σας θα ήθελα την βοήθεια σας. Έχω ένα παιδί σε ηλικία τον 5.5 κ έχουμε δυσκολία στο νήπιο  λόγο συμπεριφοράς.. δηλαδή έξω από το σχολείο είναι ένα άλλο παιδί παίζει ήρεμα με άλλα παΐδια  κ δεν έχω κανένα πρόβλημα κ φυσικά μου ζητούν  να το βάλω στο τμήμα εντάξεις  Ευχαριστώ πολύ…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Φαίνεται ότι οι δυσκολίες του παιδιού στο Νηπιαγωγείο είναι αρκετά εμφανείς για να σας ζητηθεί από το εκπαιδευτικό πλαίσιο να αξιολογηθεί από το Τμήμα Ένταξης! Το σχολικό πλαίσιο αντιπροσωπεύει την ένταξη του παιδιού σε συγκεκριμένες κοινωνικές και εκπαιδευτικές δομές (που δείχνει ότι το δυσκολεύει). Στα 5,5 έτη, αναμένουμε το παιδί να έχει επαρκή κοινωνική ένταξη που δεν θα το διαφοροποιεί σημαντικά από τους συνομηλίκους. Η ελεύθερη κοινωνική ένταξη (πχ παιδική χαρά) έχει πολλές διαφοροποιήσεις, κυρίως όσον αφορά την αίσθηση κοινωνικής συμμετοχικότητας και ευθύνης (ας διακινδυνεύσουμε τη λέξη «ρόλοι»). Πιστεύουμε ότι τη λύση θα έδινε ένας Παιδοψυχίατρος που θα προσέγγιζε το κοινωνικό προφίλ του παιδιού σας και θα σας αποσαφήνιζε τις εξειδικευμένες δυσκολίες του. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα , Έχουμε μια κόρη 4,5 ετών και ξεκινήσαμε φέτος προ νήπια. Το παιδί δεν έχει στον κύκλο μας άλλα παιδιά τις ίδιας ηλικίας οπότε σχεδόν όλες οι δραστηριότητες του ήταν με μεγάλους ( Γονείς , θείους , Θείες και μεγαλύτερα παιδιά ).Ξεκινήσαμε πριν 1 χρόνο μουσικοκινητική για να μπορέσει να βρίσκετε με παιδιά της ίδιας ηλικίας  χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Το παιδί είναι πανέξυπνο με σωστή και καλή άρθρωση λόγου , παίζει συνήθως μόνο του στο σχολείο όταν δεν κλαίει όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο αλλά επειδή βαριέται όπως μας λέει … Εδώ και λίγες μέρες αν λερωθεί από φαγητό ή από μαρκαδόρο στα χέρια ή στα ρούχα τρέχει αμέσως στον νιπτήρα να πλυθεί ή ζητάει επίμονα να του αλλάξουμε τα ρούχα κλαίγοντας και με πολύ άσχημη συμπεριφορά …. Επίσης τώρα έχει αρχίσει και να φοβάται να ακουμπήσει ή να πιάσει ή να του πιάσουν τα χέρια οι συμμαθητές του  !!!!! Σας παρακαλώ πρέπει να αρχίσουμε  να ανησυχούμε ????

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναφέρεστε σε δυσκολίες του παιδιού σας σε 2 τομείς: (α) κοινωνική επικοινωνιακότητα και ένταξη και (β) απτική υπερευαισθησία. Το ένα αλληλο-επικαλύπτει το άλλο (τα παιδιά με απτική υπερευαισθησία δεν θέλει να εμπλέκεται με άλλα παιδιά γιατί το ακουμπούν). Πολύ συχνά αυτές οι δυσκολίες επιδεινώνονται στην ηλικία των 4 ετών και είναι αρκετά βασανιστικές για τα παιδιά και τους δημιουργούν κοινωνικό άγχος (και όπως είδατε, ισχύει αυτό στην κόρη σας). Αρχικά θα πρέπει να απευθυνθείτε σε έναν Εργοθεραπευτή για να διερευνήσει μέσω της συνεργασίας σας και της εξέτασης του παιδιού) το αισθητηριακό προφίλ του παιδιού σας. Πιθανά να χρειαστεί (θα σας εξηγήσει ο/η συνάδελφος) και Παιδοψυχιατρική εκτίμηση για να διερευνηθεί ο μηχανισμός κοινωνικής σκέψης και διαχείρισης άγχους του παιδιού σας. Θα σας προτείναμε να επισπεύσετε αυτή τη διερεύνηση για να μην εξαπλώνεται το άγχος. Μπορείτε να επισκεφτείτε στην ιστοσελίδα μας τα άρθρα που βρίσκονται στην κατηγορία «ΠΑΘΗΣΕΙΣ: ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ». Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γεια σας..Θα ήθελα τη συμβουλή σας για ένα θέμα που έχει προκύψει με τον 3,5 χρονών γιο μου..Από την ηλικία των 2 δείχνει να μην θέλει τα πάρτι γενεθλίων..αντιδρά με κλάμα..αυτό τον τελευταίο καιρό έχει χειροτερέψει..αποφεύγει κάθε τι θυμίζει γιορτή και τα τραγούδια..στον παιδικό σταθμό όπου έχει ξεκινήσει εδώ κ 1 μήνα..ενώ σπίτι ζητάει το ράδιο κ τα βίντεο κλιπ στη τηλεόραση και χορεύει..όταν όμως βάζω παιδικά τραγούδια που τραγουδούν παιδάκια δεν τα θέλει..αντιδρά με κλάμα και θέλει να τα κλείσω..γενικά είναι ένα αρκετά κοινωνικό παιδάκι..μίλησε αρκετά νωρίς κ γενικά του αρέσει περισσότερο να ασχολείται με τα γράμματα ,αριθμούς και με εκπαιδευτικά παιχνίδια..χωρίς να του τα έχουμε επιβάλει..ζει σε ένα ήσυχο περιβάλλον..και όταν κάποιες φορές νευριάζει ή δεν γίνεται το δικό του πετάει πράγματα..να πω ότι έχω κ έναν ακόμη γιο 17 μηνών και έχω ξεκινήσει κ εγώ δουλειά τους τελευταίους 4 μήνες..Πώς να το αντιμετωπίσω; να τον πηγαίνω πιο συχνά σε συγκεντρώσεις; ή το αντίθετο; πώς θα καταλάβει ότι δεν είναι απειλητικό γι αυτόν; ευχαριστώ εκ των προτέρων..

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναφέρετε για το παιδί σας κάποια χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε πιθανές δυσκολίες: (Α) ακουστικής επεξεργασίας (πιθανή ακουστική υπερευαισθησία σε συγκεκριμένους ήχους, (Β) πιθανών δυσκολιών κοινωνικής αμοιβαιότητας και επικοινωνιακότητας (αυτό θα γίνει εμφανές εάν στο Σχολικό περιβάλλον η εικόνα του παιδιού είναι χειρότερη από ότι στο σπίτι, (Γ) πιθανών δυσκολιών υπερδιέγερσης (χαμηλή ανοχή στη ματαίωση και εκρήξεις οργής) και (Δ) περιορισμένων ενδιαφερόντων μη συμβατών για την ηλικία του που δεν γνωρίζουμε την έντασή τους (πόσο επιμένουν οι προσκολλήσεις του σε γράμματα και αριθμούς). Πραγματικά θεωρείται πολύ κρίσιμη η εικόνα που θα εξελίξει το παιδί στο Σχολείο. Από ότι όμως δείχνουν τα δεδομένα που αναφέρετε, θα ήταν καλό να γινόταν μία Αναπτυξιολογική ή/και Εργοθεραπευτική ή/και Λογοθεραπευτική αξιολόγηση. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γεια σας έχω ένα γιό 6 χρονών και πηγαίνει πρώτη δημοτικού. Στο σχολείο φοβάται λίγο τη κυρία του μου έχει πει ο ίδιος σε σημείο να κλαίει. Της το έχω πει της κυρίας του. είναι μοναχοπαίδι και δεν παίρνει από μαλώματα. πως με συμβουλεύετε να το χειριστώ σαν μάνα; είναι αρχή ακόμα και θα συνηθίσει σχολείο;; Στο νηπιαγωγείο δεν είχε κάτι παρόμοιο.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Το Δημοτικό είναι μία σημαντική αλλαγή για ένα παιδί με βάση το Νηπιαγωγείο. Βέβαια είναι πολύ νωρίς ακόμη για να ανησυχήσετε για αυτή τη συμπεριφορά (θα σας προτείναμε να το συζητούσατε με τη δασκάλα του παιδιού). Προς το παρόν, θα ήταν καλό να είστε δίπλα στο παιδί σας, να του εξηγήσετε ότι είναι δικαίωμά του να αισθάνεται λίγο φοβισμένο, ότι συνέβαινε και σε εσάς και να έχετε ανοιχτή την ψυχή σας και τα αυτιά σας να ακούσετε αυτά που έχει να σας πει, χωρίς να τον αποπαίρνετε. Προφανώς έχει ταραχτεί –και πιθανά τρομάξει- από την ένταξή του στο Σχολείο και σας το δείχνει. Εάν συντρέχουν άλλοι παράλληλοι λόγοι (πχ χαμηλή σχολική επίδοση ή ένταση το βράδυ στον ύπνο του ή εμφάνιση ψυχοσωματισμών), θα ήταν καλό να το συζητούσατε με έναν/μία Ψυχολόγο. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γεια σας και συγχαρητήρια για τη δουλειά σας. Θα ήθελα τη βοήθεια σας. Τι μπορούμε να κάνουμε όταν γίνεται κατάχρηση ενός ενισχυτή ; Πιο συγκεκριμένα: Ένα άτομο (το οποίο θα ονομάσουμε Α) έχει κάνει υπερβολική  χρήση ενός ενισχυτή σε εκπαιδευόμενο. Ο εκπαιδευόμενος έχει συνδέσει τον ενισχυτή με τον Α και έτσι κάθε φορά που τον βλέπει αντιδρά με μη κοινωνικά αποδεκτή  συμπεριφορά. Πως το αντιμετωπίζουμε; Πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει εμπλοκή (μόνο η φυσική παρουσία του Α στο χώρο χωρίς ενισχυτή) με τον εκπαιδευόμενο έτσι Ώστε σταδιακά να επιτευχθεί η αποσύνδεση του ερεθίσματος με την μη αποδεκτή συμπεριφορά ; Περιμένω με ανυπομονησία την απάντηση σας! Σας Ευχαριστώ πολύ 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναπτύσσετε ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα που ακούει στο όνομα «ενισχυτής». Η θεραπεία εξαρτημένης συμπεριφοράς (ή αλλιώς «τροποποίησης συμπεριφοράς» ή «συμπεριφορισμός») είναι μία αποδεκτή μεν ψυχολογική μέθοδος, η οποία όμως έχει πολλούς «ορκισμένους» (επιτρέψτε μας την έκφραση) αντιπάλους, ιδίως όταν εφαρμόζεται σε παιδιά που δεν αποκτήσει ακόμα κριτική σκέψη και αυτοδιαχείριση και ευελιξία. Προφανώς μιλάτε για έναν «εξωτερικό» ενισχυτή (υλικό) και όχι για έναν «εσωτερικό» όπως είναι η κοινωνική ή διαπροσωπική επιβράβευση. Οι συνάδελφοι που εφαρμόζουν αυτή τη μεθοδολογία τροποποίησης της συμπεριφοράς, θα πρέπει να γνωρίζουν πολύ καλά ΠΟΤΕ να μειώσουν την ένταση του ενισχυτή ή τη συχνότητα παροχής του χωρίς να ταραχτεί το παιδί. Κρίνουμε με αυτά που αναφέρετε ότι κάτι δεν έχει λειτουργήσει σε αυτό τον «ενισχυτή». Βέβαια δεν έγιναν απόλυτα κατανοητά δύο πράγματα: (1). Αν μιλάτε για «ενισχυτή» ή για «αρνητικό ενισχυτή» (θεωρία που έχει πια εκλείψει ακόμη και από τη θεωρία του συμπεριφορισμού) και (2). Τη διαγνωστική κατηγορία που υπόκειται το παιδί που σας ενδιαφέρει (είναι διαφορετική η εφαρμογή στα παιδιά που βρίσκονται στο αυτιστικό φάσμα με τα παιδιά που έχουν πχ ΔΕΠ-Υ). Θα θέλαμε όμως να σας αναφέρουμε επιπρόσθετα τη δική μας άποψη: Το καλύτερο κίνητρο για ένα παιδί είναι η σχέση με τον θεραπευτή του (ο λόγος για τον οποίο θα ήταν καλό να κάνει κοινωνική ή διαπροσωπική συναλλαγή μαζί του) και το εσωτερικό του κίνητρο (inner drive) να εμπλακεί σε μία δραστηριότητα ή όχι. Εάν εμπλακεί ένα άτομο με φόβο σε μία δραστηριότητα, οι πιθανότητες είναι τρεις: (α) θα εμπλέκεται μόνο όταν υπάρχει ο φοβικός παράγοντας (άρα δεν γενικεύει) (β) θα αντιδράσει με άγχος (επιθετικότητα ή φόβος ή απόσυρση) και (γ) δεν θα το εφαρμόσει όποτε του δοθεί η αντίστοιχη πρόκληση σε ελεύθερο περιβάλλον (γιατί έχει αρνητικό μνημονικό έγγραμμα). Αυτός πρέπει να είναι ο ΠΡΩΤΟΣ στόχος ενός θεραπευτή: Όχι το παραγόμενο, αλλά ο λόγος για τον οποίο γίνεται! Αναφέρεστε επιπρόσθετα ότι ο «Α» είναι για το παιδί σας ερέθισμα. Θα σας λέγαμε καλύτερα ότι είναι «μνήμη» και πιθανά όχι ευχάριστη (έως πιθανά τραυματική). Άρα σίγουρα δεν μιλάμε για σχέση, ούτε για «θετική ενίσχυση». Η ταπεινή μας οπότε γνώμη: Διακόψτε τη συνθήκη του «ενισχυτή» (όχι υποχρεωτικά το ίδιο το άτομο). Θα πρέπει να δημιουργήσετε νέα συνθήκη και ρουτίνα! Είναι απαραίτητο και καίριο να μειώσει το παιδί που σας ενδιαφέρει το άγχος του (ποτέ δεν ξέρουμε τι επιπλοκή θα επιφέρει σε ένα παιδί το χρόνιο άγχος). Θα σας προτείναμε να επισκεφτείτε στην ιστοσελίδα μας τη δ/νση:

http://www.proseggisi.gr/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81/

Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα  Είμαι χωρισμένη πριν 9 μήνες. Έχω ένα αγόρι 13 χρονών. Πηγαίνει 2 Γυμνασίου. Έχει  πολύ  θυμό  για τον πατέρα  του. Δεν θέλει  να επικοινωνία  μαζί του. Και στο σχολείο  δεν δείχνει την κατάλληλη  προσοχή. Επίσης δεν κάθετε  να διαβάσει τα μαθήματα του.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναφέρεστε σε έναν έφηβο που το πλέον πιθανό είναι να είναι πολύ θυμωμένος με το διαζύγιο. Η διαχείριση ενός διαζυγίου δεν είναι εύκολη ούτε για τους ενήλικες, ούτε φυσικά για τα παιδιά. Θα σας συστήναμε να συμβουλευόσασταν ένα/μία Ψυχολόγο για να συζητούσατε τους τρόπους επιβοήθησης του παιδιού (τι να του πείτε, πώς να συμπεριφερθείτε, τι ρόλο να αναλάβει ο πατέρας). Αν τα συμπτώματα μη ενδιαφέροντος για το Σχολείο και δυσκολιών στην προσοχή προϋπήρχαν του διαζυγίου (από το Δημοτικό), τότε μιλάτε και για μία δεύτερη δυσκολία του παιδιού σας, που πιθανά να πρέπει να διερευνηθεί και από κάποιον ειδικό (πχ Εργοθεραπευτή ή Ειδικό/ή Παιδαγωγό). Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γεια σας συγχαρητήρια για την δουλειά σας έχω μία κόρη 6 χρονών έχω χωρίσει με την μητέρα της αλλά διατηρούμε πολύ καλή σχέση με την μικρή έχουμε πολύ καλή σχέση και κάνουμε πολλά πράγματα μαζί η μικρή φέτος πήγε πρώτη δημοτικού έχει κάνει φίλες και γενικά δεν έχει πρόβλημα σε αυτό απλά παρατηρώ ότι πολλές φορές αναζητά την παρέα και το παιχνίδι από αλλά παιδιά και εκείνα την αγνοούν αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά δεν την αποδέχονται εύκολα νέες παρέες διακρίνεται κάποιο πρόβλημα σε όλο αυτό που περιέγραψα αν ναι πως να το αντιμετωπίσω?

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Θα πρέπει να διευκρινίσετε κάτι στη σκέψη σας: Εάν η μικρή έχει κάνει φίλες στο Σχολείο, τότε πολλά πράγματα είναι σε σωστό δρόμο! Έχει τους κοινωνικούς της κώδικες και λειτουργεί με αυτούς σε με όσα άτομα μπορεί να έχει ως «κύκλο». Από την άλλη όμως λέτε ότι την απορρίπτουν (κάτι που συμβαίνει συχνά με πολλά παιδιά που δεν μπορούν να αναγνωρίσουνε ή να δεχτούν αυτούς τους «κώδικες») νέες «γνωριμίες». Από την άλλη, θα πρέπει να σκεφτείτε εάν έχει τους «κατάλληλους τρόπους» για να κάνει νέες «φιλίες» ή «παρέες» και αν όχι να διερευνήσετε το γιατί. Τα παιδιά χρησιμοποιούν τις δικές τους «κοινωνικές στρατηγικές» και τα άλλα παιδιά τις αποδέχονται ή όχι. Δεν αναφέρετε κάτι ανησυχητικό στο μέιλ σας αλλά είναι καλό να σκεφτείτε 2 πράγματα: (1). Διατηρεί τις «φιλίες» που κάνει; και (2). Γιατί πιστεύετε εσείς ότι αργούν να τη δεχτούν οι «νέες» γνωριμίες της (κάνει κάτι λάθος); Αν κρίνετε ότι τελικά υπάρχει δυσκολία, θα σας συστήναμε να το συζητήσετε με έναν/μία Ψυχολόγο.  Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα !!!! Έχω μια κορούλα 3ετών και 4μηνων! Πάμε παιδικό σταθμό εδώ και 1 χρόνο!!!!! Γενικώς είναι μέσα σε όλα , όμως αδυνατώ να σκεφτώ πως δεν μπορεί πχ να θυμάται μια προσευχούλα που τη λένε εδώ και 3εις εβδομάδες κάθε πρωί όλα τα παιδάκια με ρη δασκάλα . Ή ακόμη και τραγουδάκια-ποιηματάκια-παραμύθια ….κλπ …. το φεγγαράκι μου λαμπρό ξέρει μονάχα από έξω καθαρά εδώ και 2μηνες …. Μιλάει καθαρά ..  όμορφα .. Αλλά θεωρώ δεν συγκρατεί ……. ή κοινός «τεμπελιάζει» ?!?!?!? Δεν μπορώ να πω πως είναι κάτι συγκεκριμένο …. απλά αναρωτιέμαι γιατί να βαριέται έτσι εύκολα ?! …ακόμη κ στο παιχνίδι … ζωγραφική κλπ ……  Μπορώ με κάποιο τρόπο να το αλλάξω να κάνω κάτι επιπλέον ?! Ευχαριστώ ….. 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Τα περισσότερα παιδιά σε αυτή την ηλικία, καταφέρνουν να ελέγχουν τη συγκέντρωση της προσοχής τους και να ασχολούνται για αρκετή ώρα με παιχνίδια που τους αρέσουν. Έτσι, από την ηλικία των 2,5 – 3 ετών, καταφέρνουν να κατακτήσουν ανώτερους μηχανισμούς μνημονικής καταχώρησης είτε με τη μορφή εκμάθησης τραγουδιών κλπ που ακούνε πολλές φορές, είτε ανώτερων εννοιών. Αναφέρετε την υπόνοιά σας ότι η κόρη σας «βαριέται». Τα παιδιά δεν βαριούνται εάν μαθαίνουν κάτω από οργανωμένες και ζεστές σχεσιακά συνθήκες από την οικογένεια πρωταρχικά και την εκπαιδευτικό σε δεύτερο βαθμό. Και φυσικά, εάν αυτά που τους ζητούμε να μάθουν είναι αναπτυξιακά συμβατά με την ηλικία τους. Εάν δυσκολεύονται, αρχικά προχωρούμε σε ένα διαγνωστικό στάδιο εάν δυσκολεύονται να οργανώσουν την προσοχή τους ή εάν υπάρχει κάποια ανωριμότητα. Η καλύτερη ειδικότητα σε αυτή την ηλικία, είναι του/της Παιδιάτρου Αναπτυξιολόγου. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: καλημέρα σας και συγχαρητήρια για το έργο σας. Είμαι συνάδελφος Εργοθεραπεύτρια που εργάζομαι στην ….. (αναφέρεται πόλη). Στο χώρο που εργάζομαι μου ζητούν να βρω στο παιδί «ενισχυτές» για να τους χρησιμοποιήσουν σε ένα παιδί με αυτισμό που παρακολουθώ. Μου είπαν αυτούς τους ενισχυτές να μην τους δίνω στο παιδί, παρά μόνον ως επιβράβευση αφού πρώτα κάνει αυτό που θα του ζητήσω. Είναι ένα παιδί 4 ετών με πολύ χαμηλή λειτουργικότητα, πολύ αγχωμένο και κάνει συνεχώς εκρήξεις και δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Θα ήθελα τη γνώμη σας τι να κάνω.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναφέρεστε προφανώς σε ένα παιδί που εμφανίζει πολύ χαμηλές προσαρμοστικές αντιδράσεις και ενδιαφέροντα προς τα υλικά του χώρου και με χαμηλή διαντίδραση, κοινωνικότητα και κοινωνικοποίηση. Αυτά τα παιδιά εμφανίζουν μεγάλες δυσκολίες στην αισθητηριακή επεξεργασία (πολλές αμυντικές συμπεριφορές), πολλούς αυτό-ερεθισμούς και μεγάλες ακαμψίες στη σκέψη και τη συμπεριφορά. Στο χώρο που εργάζεστε, προφανώς σας ζητούν να εφαρμόσετε μία πρακτική βασισμένη στην Προσαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς (μέθοδος ΑΒΑ ή PRT). Θα πρέπει εδώ να σας αναφέρω τη διαφορά από την Συμπεριφοριστική και την Εργοθεραπευτική φιλοσοφία και πρακτική. Στη συμπεριφοριστική φιλοσοφία, μέλημα του εκπαιδευτή είναι να χρησιμοποιήσει «εξωτερικούς» ενισχυτές προκειμένου το παιδί να εμπλακεί αρχικά με κάτι που δεν επιθυμεί (κάτι που συχνά επιβαρύνει το άγχος του). Στην Εργοθεραπευτική πρακτική με βάση το μοντέλο ΜΟΗΟ και τη θεωρία της αισθητηριακής ολοκλήρωσης, μας ενδιαφέρει το παιδί να εμπλακεί μέσω του «εσωτερικού του κινήτρου» (inner drive) κάτι που σημαίνει να μάθει να αποστέλλει την προσοχή του και το ενδιαφέρον του σε υλικά και να εμφανίσει προσαρμοστική προς αυτά αντιδράσεις (παιχνίδι), αρχικά χωρίς κανένα περιορισμό. Άρα λοιπόν, μας ενδιαφέρει να μειώσουμε πρώτα την διπλή τεράστια απορρύθμιση που βιώνει το παιδί που του προσφέρετε θεραπευτική επιβοήθηση (αισθητηριακή και συναισθηματική), ώστε να αυξήσει την ικανότητά του αρχικά να προσανατολίζεται στο περιβάλλον και στη συνέχεια να εμπλέκεται με αυτό. Αυτό θα θέλαμε να μεταφέρετε στη διεπιστημονική σας ομάδα. Ότι δεν ψάχνετε για ενισχυτές, αλλά για αντικείμενα αναφοράς που θα εμφανίσει εμπλοκή, όσο πρώιμα και αν είναι. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γεια σας θα ήθελα να σας ρωτήσω το παιδί μου 2 μισή χρόνων αγοράκι δεν μιλάει ακόμα μόνο μερικές λέξεις αλλά καταλαβαίνει απλές εντολές και μας δείχνει αυτό που θέλει είναι χαρούμενο παιδί με ανθρώπους που ξέρει παίζει με τα παιχνίδια τ με αυτοκινητάκι…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναφέρεστε σε δυσκολίες του παιδιού σας στην έκφραση της ομιλίας που η αλήθεια είναι πως έχει αργήσει σχετικά. Θα σας συστήναμε μία Λογοθεραπευτική αξιολόγηση για να διαπιστωθούν εάν υπάρχουν κάποιες δυσκολίες που θα έπρεπε να επιβοηθηθούν ή όχι. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Λογοθεραπείας του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλημέρα σας. Ο γιος μου είναι 7 ετών και 8 μηνών και φοιτά στην Β Δημοτικού. Στον παιδικό σταθμό μου είχαν πει ότι δεν μαθαίνει γρήγορα…π.χ τα χρώματα στα αγγλικά!!! Στο Προνήπιο μου είχε πει ο νηπιαγωγός  ότι «έχει πολύ αργούς ρυθμούς». Στο νηπιαγωγείο μου είπαν και οι δύο νηπιαγωγοί (κλασσικού και ολοήμερου) ότι «έχει αργούς ρυθμούς, ΔΕΝ ολοκληρώνει τις εργασίες του και ότι θα δυσκολευτούμε στο Δημοτικό» και προς το τέλος του εκπαιδευτικού έτους μου σύστησαν να απευθυνθώ σε Κρατικό Κέντρο. Το Κέντρο που τον εξέτασε αποφάνθηκε (ψυχολόγος και Εργοθεραπεύτρια)  ότι έχει διαταραχή οπτικοκινητικού συντονισμού και διαταραχή συναισθήματος και συνέστησε εργοθεραπείες, ψυχοθεραπείες και συμβουλευτικές γονέων, τις οποίες εκτελούμε έκτοτε ανελλιπώς, αλλά κάναμε και μαθήματα ειδικής αγωγής αν και δεν συστήθηκαν στην διάγνωση για να βοηθήσουμε επιπλέον το παιδί. Το παιδί πήγαινε πέρσι στην Α Δημοτικού όπου ΔΕΝ έγραφε τις εργασίες-φωτοτυπίες του κλασσικού  ωραρίου (πρωί) και στην ώρα της μελέτης (ολοήμερο) έγραφε ελάχιστα έως καθόλου, με αποτέλεσμα στο σπίτι να κάνουμε και τις πρωινές εργασίες  και αυτές που έπρεπε να παραδοθούν την επόμενη μέρα. Αυτό συνέβαινε για πολλούς μήνες και σχεδόν καθημερινά ρωτούσα τις άλλες μαμάδες για αυτά που δεν είχε «προλάβει» να γράψει ή μας έδινε ο δάσκαλος φωτοτυπία από τετράδιο άλλου μαθητή. Όταν τον διάβαζα εγώ στο σπίτι ήταν σχετικά πρόθυμος αλλά εξαιρετικά αργός. Για να προλάβουμε όλη τη μελέτη (αφού δεν έκανε παρά ελάχιστα στο σχολείο αλλά και στο σπίτι αργούσε πολύ) αλλά και τις θεραπείες, διακόψαμε την άθληση γιατί δεν προλαβαίναμε. Προς το τέλος του διδακτικού έτους παρατηρήθηκε βελτίωση δηλαδή: –          Μπορούσε να κάνει ανάγνωση με κάποιο ρυθμό. –    Μερικές φορές ολοκλήρωνε ή έστω έγραφε ένα μέρος των πρωινών εργασιών.-          Λογάριαζε με τα δάκτυλα έστω, αλλά διατηρούσε μια «άρνηση» για τα Μαθηματικά. Το καλοκαίρι δεν ασκηθήκαμε παρά μόνο διαβάσαμε βιβλία λογοτεχνικά επιλογής του παιδιού, όπως συνέστησε ο δάσκαλος. Φέτος που φοιτά στην Β Δημοτικού, από τον Σεπτέμβριο 2018 τον έγραψα σε Κέντρο Μελέτης, καθότι το ολοήμερο πρόγραμμα του σχολείου δεν ξεκίνησε (πέρσι ομαλοποιήθηκε το Νοέμβριο και εμείς οι γονείς ως εργαζόμενοι και χωρίς άλλη οικογενειακή βοήθεια, ταλαιπωρηθήκαμε). Δυστυχώς, άρχισε πάλι να παρουσιάζει τα ίδια συμπτώματα που παρουσίαζε στην Α τάξη, δηλαδή: -Δεν ολοκληρώνει τις πρωινές εργασίες.-Δεν θυμάται κάποια πρακτικά πράγματα του σχολείου (π.χ. να φέρει τον φάκελο Αγγλικών στο σπίτι) και δεν λέει και στο Κέντρο Μελέτης ΟΛΑ όσα έχει να κάνει για την επόμενη μέρα, αλλά ούτε και τις ανολοκλήρωτες πρωινές εργασίες. -Μου λέει ψέματα ότι δεν έχει  να κάνει κάτι άλλο, θεωρώντας ότι τώρα η μελέτη δεν είναι υπό τη δική μου επίβλεψη. Ζήτησα από τον δάσκαλο του σχολείου να «τον έχει στο νου του» και τον έχει στο μπροστινό θρανίο και ο οποίος μου είπε ότι το παιδί έχει μάλλον ένα επίπεδο διάσπασης προσοχής. Ζήτησα από την δασκάλα της μελέτης να βλέπει και τις πρωινές εργασίες. Στο παιδί μιλάμε οι γονείς καθημερινά για το ότι «το πρωί γίνεται η βασική δουλειά-στο σχολείο», να είναι πιο προσεκτικός στις οδηγίες του δασκάλου και του έδωσα και ένα πρόχειρο τετράδιο να κρατά τυχόν σημειώσεις πρακτικών θεμάτων της τάξης. Η κοινωνικοποίησή του είναι καλή, φροντίζουμε να βρίσκεται συχνά με φίλους, αφού είναι μοναχοπαίδι και είναι σε γενικές γραμμές ένα ευτυχισμένο παιδί, αν εξαιρέσουμε το «αγκάθι» της μάθησης. Επίσης στο Κ.Ψ.Υ. μου είπαν ότι έχει την μέση νοημοσύνη. ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: 1.      Υπάρχει περίπτωση να έχει ήπια Δ.Ε.Π. και να μην έχει διαγνωσθεί?? 2.    Με ποια επιχειρήματα-δέλεαρ-συνέπειες θα τον πείσω ότι το πρωί στο σχολείο πρέπει να δουλεύει?? Ειλικρινά σας ευχαριστούμε ως γονείς εκ των προτέρων για το χρόνο σας και τις πολύτιμες συμβουλές σας και να μας συγχωρείστε αν μακρηγορήσαμε, αλλά θελήσαμε να προλάβουμε τυχόν απορίες σας.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Για να υπάρξει μία επίσημη διάγνωση διάσπασης προσοχής σε ένα παιδί θα πρέπει να υπάρχει μία πληθώρα συμπτωμάτων τόσο στο σπίτι όσο και στον εκπαιδευτικό χώρο. Για την ακρίβεια να εντοπίζονται αρκετές από τις παρακάτω συμπεριφορές: αποτυγχάνει να συγκεντρώσει την προσοχή του σε λεπτομέρειες ή κάνει λάθη απροσεξίας στις σχολικές εργασίες – τη δουλειά ή άλλες δραστηριότητες, δυσκολεύεται να διατηρήσει την προσοχή του σε έργα ή δραστηριότητες του παιχνιδιού, φαίνεται να μην ακούει όταν του απευθύνεται ο λόγος, δεν ακολουθεί μέχρι τέλους οδηγίες και αποτυγχάνει να διεκπεραιώσει σχολικές εργασίες ή άλλα καθήκοντα στο σπίτι ή την τάξη δυσκολεύεται να οργανώσει δουλειές και δραστηριότητες , αποφεύγει – αποστρέφεται ή δείχνει απρόθυμο να εμπλακεί σε έργα που απαιτούν σταθερή και διαρκή πνευματική προσπάθεια (σχολική εργασία, μελέτη), χάνει αντικείμενα απαραίτητα για εργασίες ή δραστηριότητες (παιχνίδια, σχολικές εργασίες για το σπίτι, μολύβια, βιβλία κλπ), η προσοχή του διασπάται εύκολα από εξωτερικά ερεθίσματα, ξεχνά καθημερινές δραστηριότητες. Σίγουρα πάντως αναφέρεστε σε δυσκολίες του παιδιού στην ταχύτητα επεξεργασίας τόσο λεκτικών, όσο και οπτικών ερεθισμάτων που πιστεύουμε ότι ο/η συνάδελφος Εργοθεραπευτής/τρια σας έχουν εξηγήσει πού οφείλονται. Είναι πολύ θετικό το ότι το παιδί σας εξελίσσεται αλλά θα πρέπει να διερευνηθεί βαθύτερα πραγματικά και ο παράγοντας διάσπασης προσοχής από τους συναδέλφους και πιθανά από νέα εκτίμηση του παιδιού από τον κρατικό φορέα (σας ενημερώνουμε ότι η επίσημη διάγνωση της διάσπασης προσοχής βγαίνει μετά τα 6,5 έτη του παιδιού). Κατανοούμε τις ανησυχίες σας και την κόπωση τόσο εσάς των ιδίων όσο και του παιδιού σας. Σας συστήνουμε να επισκεφτείτε και την εξής σελίδα μας: http://www.proseggisi.gr/%CF%84%CE%B1%CF%87%CF%8D%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B9-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9/

Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα σας! Έχω ένα κοριτσάκι 22 μηνών.. Έχουμε απόλυτη επικοινωνία κ για την ηλικία της μιλάει πολύ καλά. Είναι ένα παιδί με πρόγραμμα και προσπαθώ πάρα πολύ για να μάθει τους κανόνες του σπιτιού, τους κανόνες στο δρόμο, κανόνες συμπεριφοράς κ.τ.λ Είμαι βρεφονηπιοκόμος, οπότε γνωρίζω κάποια βασικά πράγματα για την ανάπτυξη, τη  συμπεριφορά κ γενικότερα για την οριοθέτηση που χρειάζεται ένα παιδί.. Ίσως καμία φορά το παρακάνω Κ έχω περισσότερες απαιτήσεις από τη μικρή μου σε πολλούς τομείς, απ’ ότι μου λένε οι υπόλοιποι στην οικογένεια..Έχω ένα θέμα που με προβληματίζει πάρα πολύ.  Όταν θα βγούμε από το σπίτι, να πάμε σε καφετέρια, σε σούπερ μάρκετ, σε διάφορα μαγαζιά για ψώνια ακόμα κ γ παιχνίδια. Δεν κάθεται δίπλα μου..Όταν μπαίνουμε σε έναν χώρο όπως προανέφερα, ορμά στον χώρο κ τρέχει ανεξέλεγκτα κ ενθουσιάζεται κ δ γυρίζει σε μένα ακόμα κ αν της φωνάξω δ υπακούει.. Αυτο γίνεται κάθε φορά όπου και να πάμε..  Εγώ πάντα της λέω κρατάμε το χέρι της μαμάς, αν την αφήσω όμως φεύγει τρέχοντας κ γελώντας από δίπλα μου.. Είμαι πολύ ανήσυχη..Στενοχωριέμαι πάρα πολύ. Θεωρώ ότι είναι μεγάλη για να τρέχει ανεξέλεγκτα σε έναν χώρο χωρίς ν υπάκουει στο ν γυρίζει κοντά μας.. 2 Σεπτέμβρη γινόμαστε 2 χρόνων..Ανησυχώ μήπως είναι κάτι άλλο στη συμπεριφορά της..Μπορείτε να με βοηθήσετε? Είναι φυσιολογικό? Είναι της ηλικίας? Τι άλλο μπορώ να κάνω για να υπακούσει? Δε τολμάω ν της αφήσω το χέρι θέλει να τρέχει ανεξέλεγκτα.. Σας ευχαριστώ πολύ..

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναφέρεστε σε μία πιθανώς υπερκινητική συμπεριφορά του παιδιού σας. Πολλά παιδιά σε αυτή την ηλικία εμφανίζουν μία εικόνα αναζήτησης κίνησης με σκοπό να εξερευνήσουν το περιβάλλον και δεν είναι ιδιαιτέρως υπάκουα στις εντολές των γονέων για το αντίθετο. Από την άλλη όμως, κάποια παιδιά μπορεί να δυσκολεύονται στην αισθητηριακή επεξεργασία πολυαισθητηριακών περιβαλλόντων και αντιδρούν σε αυτή τη δυσκολία με μία αναζητητική συμπεριφορά κίνησης. Θα ήταν καλό μόλις τελειώσει το Καλοκαίρι να απευθυνθείτε σε κάποιον Εργοθεραπευτή εάν δείτε ότι οι συμπεριφορές αυτές παραμένουν και παρεμποδίζουν τις λειτουργίες συγκέντρωσης της κόρης σας. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα. Έχω ένα αγόρι 3.5 χρόνων. Έχω παρατηρήσει πως ,καθώς προσπαθώ να ορίσω τους κανόνες στο σπίτι και γενικά τον τρόπο συμπεριφοράς μας μέσα και έξω από αυτο, χρησιμοποιώντας τη θετική πλευρά, ο μικρός μου λέει το αντίθετο. Για παράδειγμα. .ταχτοποιούμε τα παιχνίδια μας..ο μικρός απαντάει. .όχι θέλω να τα χαλάσω ..τα θέλω άνω κάτω. Κάνω κάτι λάθος? Ο μικρός τώρα θα πάει παιδικό σταθμό. Ευχαριστώ για το χρόνο σας

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Τα παιδιά στην ηλικία των 2,5 – 5 ετών έρχονται στο αναπτυξιακό στάδιο της δοκιμής της λέξης «όχι» από μεριάς τους και πόσο αυτό έχει ισχύ στην οικογενειακή δόμηση (κανόνες που τίθενται από το σπίτι). Πρόκειται για ένα φυσιολογικό στάδιο «δοκιμής» της αντοχής των οικογενειακών κανόνων. Σε αυτή την ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο η σταθερότητα από μεριάς της οικογένειας στην υποστήριξη των δομών που πρεσβεύει. Για να γίνει αυτό, από τη μία εξηγούμε τους κανόνες (οι οποίοι όμως πάντα φροντίζουμε να είναι συμβατοί και με την ηλικία του παιδιού και όχι υπέρογκοι) με τρόπο φροντιστικό και τρυφερό αλλά ταυτόχρονα και σταθερό (εμείς σε αυτό το σπίτι έτσι λειτουργούμε) και φροντίζουμε στην τήρησή τους χωρίς τιμωρίες ή φωνές. Θα σας προτείναμε το βιβλίο του κ. Νίκου Σιδέρη «τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν». Επίσης θα παίξει σημαντικό ρόλο η συμπεριφορά του παιδιού και στον παιδικό σταθμό που θα ξεκινήσει. Θα πρέπει να είστε σε συνεργασία με την Νηπιαγωγό του. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα σας. Έχω ένα αγοράκι 5 χρόνων και 9 μηνών. Επειδή είναι σχεδόν στο τέλος της χρονιάς τυχαίνει να είναι ο μικρότερος στην τάξη του. Σε λίγο καιρό θα πάει στην πρώτη δημοτικού και έχω κάποιες ανασφάλειες γιατί με φοβίζει το γεγονός ότι δεν είναι τόσο κοινωνικοποιημένος όσο τα άλλα αγοράκια της τάξης του. Στο νηπιαγωγείο είχαμε κάποια θέματα βίας από άλλα παιδιά και αυτό τον επηρέασε αρνητικά στην ψυχολογία του. Είναι ένα παιδί υπάκουο και συζητήσιμο, πολύ έξυπνο δοτικό και χαρούμενο, όμως μετά από άσχημες συμπεριφορές που δέχτηκε επανειλημμένα από τα άλλα παιδιά έχει αρχίσει πλέον να είναι εκδικητικός. π.χ. αν ένα παιδί τον  χτυπήσει κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού εκείνος θα κλάψει και δεν θα κάνει κάτι άλλο. Μέσα του όμως το κρατεί ακόμη και αν το άλλο παιδάκι του ζητήσει συγγνώμη.. έτσι ακόμη και αν περάσουν δυο ώρες αργότερα και το ίδιο παιδί του κάνει κάτι άσχημο ή του μιλήσει άσχημα τότε ο δικός μου τον κτυπάει και του λέει: «εσύ άρχισες πρώτος»… Φυσικά το άλλο παιδάκι δεν θυμάται τι έχει προηγηθεί και στο τέλος καταλήγουμε να μαλώνουμε τον δικό μας! Αυτό συνέβη και το τελευταίο διάστημα στο νηπιαγωγείο με αποτέλεσμα οι δασκάλες να τον επιπλήττουν (και λογικό είναι). Του το συζητάμε συχνά με τον μπαμπά του και πάντα μας λέει ότι θα θυμάται την επόμενη φορά πως να αντιμετωπίσει την κατάσταση όμως πάντα συμβαίνει το ίδιο. Καταλαβαίνετε λοιπόν τον φόβο που έχω τώρα που θα αρχίσουμε και το δημοτικό.. εκεί θα υπάρχουν πραγματικά άγρια και σαφώς πιο βίαια παιδιά που αν ο δικός μου δώσει μια σε κάποιον που τον χτύπησε θα φάει δέκα και ειδικά αν το κάνει και δυο τρεις ώρες αργότερα από όταν θα αρχίσει το συμβάν!(στο άσχετο δηλ.) Αν μπορούσατε να με βοηθήσετε θα με χαροποιούσατε πολύ! Ευχαριστώ!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Αναφέρεστε σε μία δυσκολία του παιδιού να κατανοήσει τους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις με τους συνομηλίκους, σε δυσκολίες στο αυτο-συναίσθημά του (διαχείριση θυμού) και σε μία παρορμητική συμπεριφορά όταν τα πράγματα λειτουργούν εκτός πλαισίου. Φυσικά, όλα τα παιδιά σε αυτή την ηλικία, δυσκολεύονται ακόμη στην οργανωμένη κοινωνική αυτο-διαχείρισή τους, αλλά ίσως στην περίπτωση του γιού σας η αντίδρασή του είναι πιο έντονη (έως πιθανά υπερβολική). Θα ήταν καλό να αναμείνετε και να παρατηρήσετε τις αρχικές αντιδράσεις του παιδιού σας στην ένταξή του στην Α΄ Δημοτικού, αλλά κρίνουμε ότι θα ήταν καλό να συζητήσετε εκτενέστερα τις συμπεριφορές του και με έναν /μία Ψυχολόγο Συμβουλευτικής. Θα ήταν επίσης καλό να δώσετε περισσότερα στοιχεία και για τη συμπεριφορά του παιδιού μέσα στο οικογενειακό σας περιβάλλον (πχ όταν θυμώνει ή αισθάνεται αδικημένο). Όπως είδατε, μπορεί μεν να ακούει αυτά που τον συμβουλεύετε, αλλά δυσκολεύεται αρκετά στον να τα τηρήσει λόγω της παρορμητικής του συμπεριφοράς και των δυσκολιών στη συναισθηματική του ρύθμιση. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ ,ΝΙΩΘΩ ΤΥΧΕΡΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕ ΔΙΑΦΩΤΙΣΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ  ΠΟΥ ΕΧΩ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΤΕΤΡΑΜΕΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Η ΚΟΡΗ ΜΑΣ  ΕΙΝΑΙ 11 ΕΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΝΕΑ ΕΤΩΝ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2013 ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ 1 ΩΡΑ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ 2 ΩΡΕΣ ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΔΙΑΓΝΩΣΗ «ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΗΣ ΑΡΘΡΩΣΗΣ ΓΡΑΦΟΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ». ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2017 ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΟΤΙ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΦΩΝΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΟΤΗΤΑΣ-ΔΥΣΓΡΑΦΙΑΣ-ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΚΕ.Δ.Δ.Υ.. ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ. ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΘΗΣΙΑΚΟ. ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2017 ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΙΟ ΤΟΥ 2018 ΤΗΝ ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΕΝΩ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2018 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟ. ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΟΤΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟ ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2017 ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΧΑΜΗΛΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2017 ΠΗΡΑΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕ.Δ.Δ.Υ.  Η ΟΠΟΙΑ ΓΡΑΦΕΙ:»ΔΥΣΛΕΞΙΑ-ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΙΑ-ΔΥΣΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ-ΔΥΣΓΡΑΦΙΑ». ΕΠΕΙΔΗ ΝΙΩΘΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΑΙ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ «ΜΑΜΑ  ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΙΠΟΤΑ» ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ. ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΘΑ ΠΑΕΙ ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΕΞΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: 1) ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΓΓΛΙΚΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ 2) ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΘΑ  ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΜΕ ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, 3) ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ ΣΤΙΒΟ (ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ) 4) ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΧΟΡΟ (ΕΠΙΣΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ) 5)ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ: A) ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ?(ΣΗΜΕΙΩΝΩ ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΟΥ ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ Τ.ΕΝΤΑΞΗΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΗΤΑΝ ΘΕΤΙΚΗ ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΘΑ ΓΛΙΤΩΝΕΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ. Β) ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΕΙΔΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟ Ή ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΣΕ ΚΕΝΤΡΟ? ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΓΟΝΕΩΝ ΔΙΟΤΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕ.Δ.Δ.Υ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΣΤ WISC ΕΧΕΙ Δ.Ν.142.  ΜΕ ΠΑΡΟΤΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟΥ ΠΗΓΑΜΕ ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΙΔΟΨΥΧΙΑΤΡΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΕΚΤΙΚΟΥ ….Η ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΨΥΧΙΑΤΡΟΥ ΗΤΑΝ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΠΑΝΕΞΥΠΝΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΣΤ ΔΙΟΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ.ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΡΟΣΚΕΛΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΑΓΩΝΙΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ. ΜΙΑ ΩΡΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ Ή ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΣΕ ΚΕΝΤΡΟ Ή ΝΑ ΨΑΞΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ DAVIS?

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Το παιδί σας αντιμετωπίζει μία Ειδική Μαθησιακή Δυσκολία η οποία και έχει πλήξει πολλούς και διαφορετικούς τομείς της μαθησιακής επίδοσης (γραφή, ανάγνωση, ορθογραφία, φωνολογική ενημερότητα). Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες είναι πολύ συχνά απογοητευμένα με τις δυσκολίες τους που κάνουν τόσο εμφανή τη διαφορετικότητά τους στη μαθησιακή επίδοση μέσα στην Τάξη. Πολλά δεν αγαπούν πια τα μαθήματα, άλλα εμφανίζουν αρνητισμό στη μελέτη, άλλα προσπαθούν να τα αποφύγουν και σίγουρα μειώνεται πολύ βαθειά η αυτο-εκτίμησή τους. Κάτι τέτοιο από ότι διαφαίνεται συμβαίνει και με το παιδί σας. Κανονικά με βάση όλη τη βιβλιογραφία, τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, πρέπει να παρακολουθούν συνεδρίες μαθησιακής αποκατάστασης (είτε κατ’οίκον είτε σε εξειδικευμένα Κέντρα) μέχρι και την Α΄ Γυμνασίου και ποτέ δεν πρέπει να σταματούν προ της ολοκλήρωσης της Ε΄ Δημοτικού. Η εξαίρεση έγκειται μόνο στα παιδιά που εμφανίζουν κόπωση, οπότε και είναι καλό να το συζητήσουν αρχικά με τον/την Ψυχολόγο που συνεργάζεται μαζί τους. Το ίδιο και η οικογένεια σε συνεργασία με Ψυχολόγο Συμβουλευτικής. Αυτό ακριβώς σας προτείνουμε και εμείς. Αυτή τη συζήτηση ώστε να αποφασίσετε το καλύτερο για το παιδί σας. Μία βαθειά και ουσιαστική συζήτηση με τη Δ/νική Ομάδα του παιδιού. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα ήθελα να ρωτήσω τι επιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει η αλλαγή περιβάλλοντος σε ένα παιδί???? Για παράδειγμα όταν σε μια οικογένεια η μητέρα πάει με το παιδί στην οικογένεια της μαμάς δηλαδή στο παππού και τη γιαγιά για περίπου 40 ημέρες χωρίς το μπαμπά ???? 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Τα παιδιά ζουν με συγκεκριμένα μοτίβα και περιβάλλοντα που έχουν μάθει να ζουν και να περνούν άνετα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να γίνουν αλλαγές σε αυτά τα περιβάλλοντα αρκεί να έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα και με ψυχραιμία από τους γονείς τους. Ο βασικότερος παράγοντας είναι η ηλικία του παιδιού (σε μικρότερες ηλικίες μπορεί να εμφανίσουν μεγαλύτερη ανησυχία που πολύ πιο δύσκολα μπορούμε να τους εξηγήσουμε τους λόγους που χρειάστηκε να γίνει αυτή η αλλαγή) ενώ σε μεγαλύτερες είναι πιο συζητήσιμα και εύκαμπτα. Δεν μας έχετε αναφέρει την ηλικία του παιδιού, οπότε είναι δύσκολο να τοποθετηθούμε ουσιαστικά στην ερώτησή σας. Θα ήταν καλό όμως να θυμάστε ότι οι μεγαλύτερες δυσκολίες (από τη στιγμή που το παιδί στην αλλαγή αυτή είναι μαζί με τον έναν από τους δύο γονείς), έρχεται από τη διαφωνία σε αυτή την απόφαση των γονέων, ιδίως όταν εκδηλώνεται αυτή η ένταση μπροστά στο παιδί. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα. Έχω μια κορούλα 27 μηνών. είναι ένα πολύ γλυκό χαμογελαστό παιδί. Έχει πολύ καλό λόγο, κάνει φανταστικό και συμβολικό παιχνίδι, είναι τρυφερή, ζητεί πολύ να παίξει με άλλα παιδιά κ τα προσεγγίζει όπου κ να είμαστε. Είναι σχεδόν αυτόνομη στις δραστηριότητες καθημερινής ζωής, εκφράζει επιθυμίες κ προτιμήσεις, κάνει συζητήσεις, θέτει ερωτήσεις, φτιάχνει δικά της παραμύθια… Έχει αγγίξει στην ώρα τους όλα τα αναπτυξιακά ορόσημα (η μόνη δυσκολία είναι το ότι δεν χοροπηδάει ακόμα άλλα προσπαθεί κ το έχει καταφέρει μερικές φορές) και γενικά είναι ένα παιδί κοινωνικό κ ευχάριστο που προσαρμόζεται εύκολα κ συνεργάζεται. Μου έχει δημιουργηθεί μια ανησυχία όμως, κυρίως λόγω του ότι στο οικογενειακό μας περιβάλλον υπάρχει παιδί με Άσπεργκερ. Αυτό με κάνει να εξετάζω τη μικρή μου συνεχώς κ με αγχώνει…δεν ξέρω τι από αυτά που με ανησυχούν μπορεί να είναι κομμάτια παιδικότητας ή τι είναι «red flag«. Για παράδειγμα, μερικές φορές (αρκετά σπάνια) κλείνει τα αυτιά της με τα δάχτυλα της. Δεν το κάνει σε οξύ ή ξαφνικό ήχο ούτε όταν φοβάται, το κάνει σε άσχετες φάσεις πχ όταν ακούμε μουσική και παίρνει ένα πονηρό-ερευνητικό βλέμμα. Αυτό κρατεί μερικά δευτερόλεπτα κ μετά πάει παρακάτω…ανταποκρίνεται στο κάλεσμα κ ακολουθεί σύνθετες εντολές άλλα αν είναι απορροφημένη με κάτι ή αν τη μαλώνεις δεν σου δίνει πάντα σημασία, συμπεριφορικά όμως νομίζω…χορεύει τραγουδάει της αρέσει όμως να μουρμουρίζει κ ρυθμούς, ειδικά όταν είναι χαρούμενη πχ στη θάλασσα. Παίζει μερικές φορές με τα μάγουλα της πχ τα ρουφά ή σπρώχνει με τη γλώσσα της, κυρίως όμως απογευματινές ώρες κ έχω διαπιστώσει ότι ανατέλλουν οι τελευταίοι τραπεζίτες κ αν βάλει χέρι στο στόμα το βάζει πίσω πάνω στα ούλα… στη παιδική χαρά παίζει κ σκαρφαλώνει παντού, φοβάται λίγο να σκαρφαλώσει στο παιδότοπο μετά από μια πτώση πού είχε και δεν πολυσυμπαθεί τα καρουζελ κ συναφή παιχνίδια…τα έχει δοκιμάσει όμως κ αυτά δεν κάνει εκρήξεις. παλαιότερα φοβόταν τις μάσκες τώρα το ξεπερνά κ αυτό… Συγγνώμη για το τεράστιο κείμενο, όμως καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να πείτε κάτι χωρίς να έχετε δει το παιδί και το άγχος μου μερικές φορές είναι μεγάλο. Πιστεύετε ότι πρέπει να πάω το παιδί για αξιολόγηση ή όλα τα ανωτέρω δικαιολογούνται και αναμένονται με βάση την ηλικία της;;; Ευχαριστώ εκ των πρότερων. Να συμπληρώσω ότι και γνωστικά είναι σε πολύ καλό επίπεδο. Γνωρίζει χρώματα ζώα αριθμούς, αρχίσει κ αναπτύσσει ελεύθερο σχέδιο (φατσουλα, Ήλιο, λουλούδι).κάνει πάζλ, παίζει με μεγάλη γκάμα παιχνιδιών κ έχει πολλές ιδέες για νέους τρόπους παιχνιδιού, έχει πολύ καλή μνήμη και αγαπά πολύ τα παραμύθια. Επίσης θα ξεκινήσει το Σεπτέμβρη παιδικό σταθμό κάτι που ζήτησε μόνη της γιατί «θελει να κάνει φίλους» όπως μού είπε…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Θα θέλαμε να σας επισημάνουμε αρχικά ότι η βασική σας υποχρέωση αυτή τη στιγμή είναι να είστε μητέρα αυτού του 27μηνου παιδιού και όχι ένα άτομο που συνεχώς αξιολογεί τις αντιδράσεις του υπό ένα πρίσμα σκέψης «είναι ή όχι αυτό φυσιολογικό;» (κάτι που ταλαιπωρεί και το παιδί αλλά -πολύ περισσότερο- εσάς). Είναι απόλυτα κατανοητή η αυξημένη σας ευαισθητοποίηση λόγω του οικογενειακού σας ιστορικού αλλά δεν βοηθά καθόλου την απόλυτη αγάπη και φροντίδα και την τοποθέτηση δόμησης που θα πρέπει να δίνετε αυτή τη στιγμή στη μικρή που κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα στο να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο κόσμος μας αλλά και οι σχέσεις. Για το λόγο αυτό, κυριότερα από όλα τα άλλα «συμπτώματα» που αναφέρετε -που με βάση τις περιγραφές σας είναι «ήπια»-, θα σας ζητούσαμε να προχωρούσατε σε μία Αναπτυξιακή και Εργοθεραπευτική εκτίμηση για να παρακολουθηθεί η ψυχοκινητική εξέλιξη του παιδιού -και να ηρεμήσετε από αυτή την πλευρά- μέσω μίας εξειδικευμένης γνώμης και όχι της δικής σας αγωνιώδους καθημερινής αξιολόγησης. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Αλεξάνδρου Στράτος, Δ/ντής Προσέγγισης σε συνεργασία με το Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλημέρα.. Έχω ένα εγγονό 4 χρόνων κοινωνικό χαρούμενο έξυπνο..θα ήθελα τη γνώμη σας αν είναι σωστό όταν θέλει να δει τηλεόραση με ρωτάει( μήπως με δει ο μπαμπάς από την κάμερα?)ο μπαμπάς και γιος μου επειδή είναι η δουλειά του με κάμερες και φοβάται για τον μικρό έχει τοποθετήσει κάμερες στο σπίτι για το οποίο ούτε η νύφη μου συμφωνεί. είναι σωστό να μην κάνει κάτι επειδή θα τον δουν και πώς να πείσω τον μπαμπά του αν αυτό είναι λάθος. Σας ευχαριστώ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Συχνά οι γονείς ανησυχούν για το παιδί με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούν οποίο μέσο μπορούν για να τα προστατέψουν. Είναι ζήτημα κοινής απόφασης των γονέων πως θα χειριστούν το συγκεκριμένο ζήτημα. Σίγουρα το ότι ο μικρός φοβάται σημαίνει ότι δεν του έχει εξηγηθεί σωστά ο ρόλος της κάμερας. Συζητήστε με τους γονείς για την ανησυχία σας και το ποσό πιστεύεται ότι η κάμερα ταράζει το εγγονάκι σας και το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να τους ζητήσετε να του δώσουν να καταλάβει την διαφορά ανάμεσα στην ασφάλεια και στην παρακολούθηση των συμπεριφορών του. Έτσι θα μπορεί το παιδάκι να λειτουργεί πιο αυθόρμητα κι όχι κάτω από συνθήκες φόβου. Καλή επιτυχία!! Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Βασιλική Βουρλιόγκα, Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας

—————————————–

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γεια σας ..Αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα με την κόρη μου..Είναι 13 χρόνων αλλά είναι πολύ επιθετική και συνήθως νευριάζει εύκολα με αποτέλεσμα να αντιδρά φωνάζοντας μου όταν δεν γίνετε αυτό που επιθυμεί..Θέλει να βγαίνει τουλάχιστον 2 με 3 φορές την εβδομάδα για καφέ και φυσικά θέλει να βάφεται …κατά την γνώμη μου όμως πιστεύω πως δεν είναι η κατάλληλη ηλικία για να βαφτεί αλλά ούτε για να βγαίνει τόσες φορές την εβδομάδα …Κάθε φορά που της το λέω μου λέει πως πάντα την ξεχωρίζω από τις φίλες τις και πως την καταπιέζω και στην συνέχεια ξεσπά σε κλάματα…Τις έχω πει αρκετές φορές πως η κατάλληλη ηλικία για να βγάζει τα φρύδια της να αρχίζει να βάφεται και να βγαίνει συχνά είναι 15 αλλά αυτή όπως πάντα αντιδρά….Θα σας παρακαλούσα πάρα πολύ εάν μπορέσετε να μου πείτε τι να κάνω σε μια τέτοια περίπτωση. Ευχαριστώ πολύ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σας ευχαριστούμε για την επικοινωνία σας. Η εφηβεία είναι μια ηλικία με πολλές αλλαγές. Η πρώτη φάση της εφηβείας στην οποία βρίσκεται η κόρη σας χαρακτηρίζεται κυρίως από ένταση και αμφιθυμία. Καλό είναι να την ακούτε λίγο πιο ενεργητικά λέγοντας της πιο συχνά ότι την κατανοείτε. Από την άλλη πλευρά χρειάζεται να κατανοήσει τους κανόνες της οικογένειας όπως αυτοί τίθενται από τους γονείς. Φαίνεται ότι υπάρχει μια δυσκολία κι ενδεχομένως μια ασάφεια για το ποιοι κανόνες ισχύουν. Το αν εσείς κρίνετε ότι δεν είναι κατάλληλη ηλικία ή όχι σε αυτή την φάση είναι δύσκολο να το ακούσει η κόρη της. Αποφύγετε τις δογματικές απόψεις και συμπορευτείτε στα θέλω της αλλά θέτοντας κανόνες. Για παράδειγμα: μπορείς να βγαίνεις αλλά μόνο δύο φορές την εβδομάδα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις μακιγιάζ αλλά διακριτικά ώστε να σε αναδεικνύει κτλ.. Επίσης συζητείστε μαζί της και προσπαθήστε να την ακούτε χωρίς να γίνεστε επικριτική ώστε να βελτιώσετε την επικοινωνία σας μαζί της. Αν οι εντάσεις κι ο θυμός εμπεριέχουν και λεκτική και σωματική βία καλό είναι να ζητήσετε πιο εξατομικευμένη συμβουλή από κάποιον ειδικό. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με τιμή, Βασιλική Βουρλιόγκα, Τμήμα Ψυχολογικής Υποστηρίξεως του Κέντρου μας