Ανακοινώσεις

Επιμέλεια Κειμένου: Πιτσικάλη Ντόρα, Λογοθεραπεύτρια MSc, Κέντρο ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 Η θεραπεία περιλαμβάνει επικοινωνία ή ανταλλαγή συμπεριφορών (ή πληροφοριών) μεταξύ του θεραπευτή και του θεραπευόμενου σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο (Becvar & Becvar, 1982).  Το πλαίσιο καθορίζεται από το στόχο, ο οποίος είναι κοινός. Να βοηθήσει τον πελάτη να δημιουργήσει αλλαγή.

Μια θεραπευτική τεχνική είναι μια συμπεριφορά που στοχεύει στην εμφάνιση θεραπευτικής απόκρισης προς τους στόχους θεραπείας. Έτσι, όταν χρησιμοποιούμε οποιαδήποτε θεραπευτική τεχνική, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου τις βασικές αρχές που βοηθούν στην εισαγωγή και την έκβαση των παρεμβάσεων.

Υπάρχουν ποικίλες αρχές παρέμβασης ανάλογα με τη συγκεκριμένη θεωρία της εκάστοτε θεραπείας και το μοναδικό στυλ του κλινικού.

Εδώ παραθέτουμε κάποιες γενικές αρχές αναγκαίες για όλες τις παρεμβάσεις και όλους τους κλινικούς.

Σεβασμός/Respect

Ο σεβασμός ορίζεται ως γνώση, αναγνώριση και αποδοχή του ατόμου ως είναι (Carkhuff, 1969, Zeig & Munion, 1999). Οι θεραπευόμενοι εκδηλώνουν το μοναδικό τρόπο ζωής τους, τα προσωπικά ή πολιτισμικά χαρακτηριστικά τους που μπορεί να είναι άγνωστα ή μη αποδεκτά για τον κλινικό. Ο κλινικός ωστόσο οφείλει να αποδεχτεί τον πελάτη/client μαζί με τις όποιες δυσκολίες, συμπεριφορές και προβλήματα του.

Συνένωση /Joining

Η  συνένωση αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο ο κλινικός ταυτίζεται με τον θεραπευόμενο.  Ο κλινικός δέχεται, αναγνωρίζει και προσαρμόζεται στον θεραπευόμενο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο θεραπευτής είναι ή οφείλει να είναι σε πλήρη συμφωνία με τον θεραπευόμενο του αλλά μάλλον δέχεται την θέση του στην ονομαστική της αξία.

Εν συναίσθηση/ Compassion   

Η συμπόνια/ εν συναίσθηση αναφέρεται στην συναισθηματική ανταπόκριση και στη εμφάνιση φροντίδας και ανησυχίας προς τον θεραπευόμενο.  Η συμπόνια μπορεί να είναι μια συναισθηματική παγίδα αν ο κλινικός εμπλέκεται υπερβολικά με τον πελάτη. Αυτό θεωρείται συμπάθεια.  Όπου σε αυτή την περίπτωση ο θεραπευτής χάνει την αντικειμενικότητα του.

Συνεργασία/ Cooperation

Η συνεργασία απαιτεί σεβασμό και προθυμία συμμετοχής. Αποτελεί αμοιβαία συμφωνία σε κάποιο επίπεδο.  Η θετική συνεργασία βασίζεται στην ισότητα.

Ευελιξία/ Flexibility

Η ευελιξία είναι η βασική αρχή της θεραπευτικής εργασίας, ενώ η ακαμψία οδηγεί σε περιορισμένες αντιδράσεις ή παρεμβάσεις (Bandler & Grinder, 1979). Η ευελιξία ορίζεται ως ευκαμψία. Επιτρέπει στον κλινικό περισσότερη “κίνηση” και κατά συνέπεια ευρύτερο φάσμα παρέμβασης.

Αρχή της Αξιοποίησης/ Utilization Principle

Η αξιοποίηση είναι μια συνεχής διαδικασία με την οποία οι παρατηρούμενες ή εκφραζόμενες αξίες , τα συμπτώματα, οι καταστάσεις και οι συμπεριφορές γίνονται εργαλεία για τον θεραπευτή ώστε να βοηθήσει τον θεραπευόμενο στην επίτευξη θεραπευτικών στόχων.

Αρχή της Ασφάλειας /Safety Principle

Θέματα ασφάλειας των θεραπευόμενων μπορούν να εμφανιστούν οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της θεραπευτικής διαδικασίας.

Υπάρχουν τρία επίπεδα ασφάλειας για τα οποία ο θεραπευτής πρέπει να φροντίσει:

  • Σωματική ασφάλεια,
  • Ψυχολογική ασφάλεια και
  • Συναισθηματική ευπάθεια στην αλλαγή.

Γενετική/Παραγωγική Αλλαγή, Generative Change

Η γενετική αλλαγή είναι μια φουτουριστική άποψη της αλλαγής στην οποία οι μικρές αλλαγές δημιουργούν ή διευκολύνουν τις μεγαλύτερες αλλαγές (DeShazer, 1985, Lankton, 1985, Zeig & Munion, 1999).

Προσανατολισμένη Στοχοθεσία/ Goal Orientation

Επειδή οι συμπεριφορές είναι κατευθυνόμενες και σκόπιμες (Dinkmeyer et al., 1987, Dreikurs, 1967, O’Hanlon, 1988), οι παρεμβάσεις είναι επίσης προσανατολισμένες στο στόχο.

Ο κλινικός πρέπει να είναι σε θέση να επιλέξει το είδος της θεραπευτικής προσέγγισης που είναι απαραίτητη για τον θεραπευόμενο, ώστε να επιλύσει τις δυσκολίες του ή τουλάχιστον να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Αρχή της Επικοινωνίας σε Πολλαπλό Επίπεδο/ Multi-Level Communication

Η επικοινωνία εμφανίζεται σε επίπεδα, καθώς τα μηνύματα μπορεί να έχουν διαφορετικές σημασίες.  Παρομοίως, οι παρεμβάσεις μπορούν να επηρεάσουν τον πελάτη σε διαφορετικά επίπεδα συνειδητοποίησης και σημασίας (Zeig & Munion, 1999).

Οι παραπάνω αρχές/principles είναι κατευθυντήριες γραμμές για τη χρήση των παρεμβάσεων. Αυτές οι αρχές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο καθώς βοηθούν τον κλινικό να δημιουργήσει ένα πλαίσιο αλλαγής και να διευκολύνει τη ρύθμιση και την παράδοση οποιασδήποτε παρέμβασης.  Οι αρχές της παρέμβασης παίρνουν έναν συμπληρωματικό ρόλο με την παρέμβαση.

Παραπομπές:

http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.1011.2630&rep=rep1&type=pdf

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21060115

https://www.asha.org/PRPSpecificTopic.aspx?folderid=8589935327&section=Treatment